Αλεξάνδρεια

Με περίσκεψη, χωρίς αιδώ και με διακαή πόθο για το Κάιτ μπέι . Άμποτε.

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1010
Dj της ημέρας, ο Παναγιώτης Πούτος

They moved at a walking pace now in a narrow street, lined with clubs; orchestras spoke from below ground like the ghost of Hamlet’s father or that music under the paving stones in Alexandria when the god Hercules left Antony.

—Graham Greene, Our man in Havana—

Στο Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα ο Γκράχαμ Γκριν συγκρίνει τη μουσική που ακούγεται από τα κλαμπ με τη μουσική που ακουγόταν στην Αλεξάνδρεια όταν ο θεός εγκατέλειπε τον Αντώνιο. Η αναφορά του Ηρακλή, που κατονομάζεται ως προστάτης του Αντώνιου στο σαιξπηρικό δράμα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο να υποθέσουμε ότι ο συγγραφέας αναφέρεται στο καβαφικό ποίημα. Ο Σαίξπηρ στο Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Πράξη Δ΄, σκηνή γ’) αναφέρει το θεϊκό σημάδι της μουσικής που ακούγεται καθώς ο θεός Ηρακλής εγκαταλείπει τον Αντώνιο, τον Αύγουστο του 30 π.Χ., λίγο πριν την είσοδο του Οκταβιανού στην…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 392 επιπλέον λέξεις

Paypal

 

΄Ηθελε να της στείλει το φιλί του μέσω Paypal, αν μπορούσε.

Μα, ακόμα κι αν είχε το αμύθητο ποσό που χρειαζόταν για κάτι τέτοιο,

Δεν του είχε στείλει τους κωδικούς που ξεκλειδώνουν τη γεύση του.

Κι έτσι, έκανε κάτι πιο απλό :

Τύλιξε ένα λουλούδι σ΄ένα τραγούδι και της  τόστειλε.

Με spotify.

 

Μαϊου 1η.

 

© M. Καρτελιά 2017

 

 

 

 

 

Ο καιρός μέσα μας

Τρομερή. Απολαύστε τη μαγεία.

 

 

 

dimart

Η φωτογράφος Maya Beano γεννήθηκε το 1991 στο Αμμάν της Ιορδανίας και ζει στην Αγγλία, μεταξύ Καίμπριτζ και Λονδίνου. Επιλέγει να φωτογραφίζει με έγχρωμο φιλμ. «Η πρώτη κάμερα που είχα ήταν μια Kodak από την Disneyland, που μου είχε δώσει η μαμά μου», λέει. «Πρόσφατα βρήκα μια από τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα: τον μικρό μου αδερφό στο αλογάκι του, ήμουν τότε τεσσάρων». Έκτοτε, η Maya πέρασε στην ψηφιακή και, μετά τα είκοσι, επέστρεψε στο φιλμ. Για την επιλογή αυτή λέει: «Έχω δει πολύ ωραίες φωτογραφίες τραβηγμένες και με τα δύο μέσα, με φιλμ ή ψηφιακές. Εμένα το φιλμ μού αρέσει επειδή είναι απτό, υλικό».

Στις φωτογραφίες της καταγράφεται η αλληλεπίδραση του ανθρώπινου συναισθήματος και των αλλαγών του καιρού: «Στην ύστερη εφηβεία μου, η διάθεσή μου ήταν απολύτως συναρτημένη με τον καιρό. Αισθανόμουν χάλια όταν είχε συννεφιά και μουντάδα και ανέβαινα αμέσως μόλις έβγαινε ο ήλιος. Αυτή η φάση πέρασε και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 32 επιπλέον λέξεις

Σεργκέι Προκόφιεφ, 1891-1953

dimart

—του Αλέξανδρου Χαρκιολάκη—

Η μέρα που γεννήθηκε ο Προκόφιεφ δεν συνέπεσε με κάποιο άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός (το οποίο να γνωρίζω εγώ τουλάχιστον). Όμως η μέρα που πέθανε συνέπεσε με τη μέρα που άφησε τα εγκόσμια και ο Στάλιν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο θάνατος του συνθέτη να περάσει σε δεύτερη μοίρα, η κηδεία του να αργήσει κατά τρεις μέρες (τα πλήθη που συνέρρεαν για το τριήμερο πένθος για το θάνατο του Στάλιν δεν άφηναν το φέρετρο να βγει από το σπίτι) και η είδηση του θανάτου του να δημοσιευτεί σε μια γραμμή στη σελίδα 116 του επίσημου κρατικού περιοδικού για τη μουσική Σοβιέτσκαγια Μούζικα κι ενώ οι προηγούμενες 115 σελίδες ήταν αφιερωμένες στον Στάλιν.

prokofev1Ο Προκόφιεφ ήταν παιδί-θαύμα που μάθαινε γρήγορα με αποτέλεσμα να συνθέσει το πρώτο μικρό του έργο στην ηλικία των πέντε. Το μουσικό του ταλέντο ήταν αδιαμφισβήτητο όμως εκτός από αυτό ο συνθέτης έδειξε να έχει μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 415 επιπλέον λέξεις

Ο δημιουργός του ιδάλγο από τη Μάντσα.

IMG_2727.JPG

Της Δώρας Μακρή

 

Ενάμισυ αιώνα χρειάστηκαν οι δικοί σου Δον Μιγκέλ μου για να κατανοήσουν το έργο σου. Τόγραψες στη φυλακή της Σεβίλλης ‘κει που «θήτευσες» γιατί ενας τραπεζίτης της εποχής σου καταχράστηκε δημόσιο χρήμα και την πλήρωσες εσύ ως απλός φοροεισπράκτορας γεωργικής παραγωγής. Και σε περιγελούσαν οι σύγχρονοί σου αφού σε όλα ήσουν αποτυχημένος.

Και φτωχός και κουλοχέρης αφού σχεδόν έχασες το ένα σου χέρι στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Αυτοεξόριστος δραπέτης δέκα χρόνια από τη χώρα σου γιατί άνευ λόγου και αιτίας προκάλεσες μια μονομαχία, που η ποινή ηταν φυλάκιση. Μια δεκαετία ως στρατιώτης μέχρι και στα χέρια των Αλγερινών έπεσες και σκλάβος έγινες . Κι όταν επέστρεψες χάρη στα λύτρα που πλήρωσε η οικογένειά σου βρήκες τις αδελφές σου και την κόρη σου την ίδια, να προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους σε διάφορους κυρίους.

Δεν μιμήθηκες και δεν αντέγραψες ποτέ κανέναν. Αποτυχημένος ως ποιητής αποτυχημένος κι ως θεατρικός συγγραφέας. Βλέπεις Δον Μιγκέλ μου, βγήκε κι αυτός ο Λόπε ντε Βέγκα, ο σύγχρονός σου, που μόνο κοροϊδευε τα έργα σου κι ήταν άφταστος στα θεατρικά του. Για τα σκουπίδια ήταν ο Δον Κιχώτης σου σύμφωνα με τον Λόπε. Αλλά και για όλους τους άλλους! Βλέπεις ο ιδάλγο σου είναι το ίδιο αποτυχημένος με σένα , να κυνηγάει χίμαιρες. Κοινώς για δέσιμο!

Δον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, που γεννήθηκες στις 29 Σεπτεμβρίου του 1547 στο Αλκαλά ντε Ενάρες, κοντά στη Μαδρίτη και μας άφησες χρόνους στις 22 Απριλίου του 1616 σ ευχαριστούμε για τον Δον Κιχώτη σου!
Σαν σήμερα πριν 401 χρόνια μας εγκατέλειψες όμως πίστεψέ με , το βιβλίο σου, μετά τη Βίβλο, είναι το πλέον πολυδιαβασμένο όλων των εποχών.

Ο Ιδάλγο σου από τη Μάντσα, μας παρηγορεί, μας συντροφεύει μέχρι και σήμερα κυνηγώντας πάντα γίγαντες-ανεμόμυλους…

 

O λαθρεπιβάτης δίσκος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είχε θελήσει να γράψει κάτι. ΄Ισως καλά θα ήταν να διηγηθεί εκείνες τις ιστορίες που συνέβαιναν σπίτι, κάποια σκοτεινά βράδυα… Τις χαμηλόφωνες συζητήσεις, τα συγκοπτόμενα τηλεφωνήματα. Αλλά ήταν συγκεχυμένα, θολά, σαν όνειρο.

Μνήμες απ΄τη μέρα δεν είχε, ήταν πολύ μικρή… ΄Ομως, θυμόταν αμυδρά κάτι βιαστικά περάσματα από το φαρμακείο, αργότερα μέσα σ΄αυτά τα εφτά χρόνια. Κάτι μυστικές σακούλες με φάρμακα που τα έστελνε νύχτα, κάποιοι έρχονταν να τα πάρουν, κάποιος κάπου είχε ανάγκη, έπρεπε να φτάσουν κοντά του τα φάρμακα χωρίς να μαθευτεί.

Με τα μάτια της το είδε να γίνεται μόνο τη μέρα του Πολυτεχνείου…. Με κατεβασμένα τα ρολά, βιαστικά, κάποιος ήρθε, πήρε, έγινε μπουχός…

Αλλά πολύ καλά θυμάται το δίσκο του Θεοδωράκη. Πρέπει να ήταν ηχογράφηση στο εξωτερικό του ΄Αξιον Εστί. Κάποιος έφερε την «πλάκα» στην Ελλάδα, από το Παρίσι, αυτό το θυμάται καλά, μέσα σε βαλίτσα, ανάμεσα στα μάλλινα. Με καρμπόν τυλιγμένη. Το θυμάται καθαρά. Ο δίσκος υπάρχει ακόμα. Κόκκινο κέντρο είχε. Και άσπρο εσώφυλλο. Εξώφυλλο δεν υπήρχε. Σάμπως χωρίς διαβατήριο… Τον έβαλαν να παίξει κάποιο βράδυ, σχεδόν με μηδενικό ήχο στο ποτενσιόμετρο… ΄Υστερα τον έκρυψαν στη βιβλιοθήκη με άσχετο εξώφυλλο απέξω.

Για κείνη αυτή ήταν η Χούντα. ΄Ενας δίσκος λαθρεπιβάτης που δεν είχε το δημοκρατικό δικαίωμα να μπει στη χώρα ελεύθερα. Η σκλαβιά της Τέχνης. Που όμως, βρίσκει τρόπο να διαπεράσει και τα πιο σκληρά τείχη και τα πιο εκδικητικά συρματοπλέγματα…. Και να υψώσει τη φωνή της για να υπερασπιστεί τον ΄Ανθρωπο. ΄Οπου Γης.

΄Υστερα θυμήθηκε κάτι άλλο. Τις τοιχογραφίες στην εκκλησία Αγία Κιουρά, στο Παρθένι της Λέρου. Οι τοιχογραφίες είχαν γίνει από πολιτικούς κρατούμενους. Δεν ήταν βυζαντινής τεχνοτροπίας. Αλλά ήταν χουντικού μαρτυρίου. Στα πρόσωπα των αγίων ήταν αποτυπωμένη η βάσανος, η πίκρα και το δάκρυ των εξορίστων και ο πόνος που έκρυβαν, η θλίψη και το σοκ του εγκλεισμού. Αυτά αποτύπωσαν.

Στην εκκλησία μέσα ο χρόνος είχε σταματήσει στο 1969. Απ΄έξω ήταν παρούσα η νέα χιλιετηρίδα που κουβαλούσε στην πλάτη τις αμαρτίες της παλιάς.  2007, ή κάτι τέτοιο.

Αυτά να θυμόμαστε.

Σήμερα που ο εγκλεισμός και η χούντα, και η εξορία και η ανελευθερία έχουν άλλο πρόσωπο. Κρυφό, και γι΄αυτό πιο επικίνδυνο.

#paris_shooting

 

«Ο επιζών της γκιλοτίνας ή Η ανάπηρη ελπίδα»

Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα Γιώργου Γλυκοφρύδη, που ζει και εργάζεται στη Γαλλία, στο thepressproject.gr,  με αφορμή τις Γαλλικές Εκλογές, στην ενότητα που υποτιτλίζεται «Οι εκλογές στη Γαλλία αν δεν είσαι Γάλλος».

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Γαλλία από το 2012. Λίγο πριν τις εκλογές, μας μιλάει για την «αόρατη κρίση» στη Γαλλία, την προεκλογική περίοδο που δε θυμίζει σε τίποτα την «ελληνική σφαγή», την ακροδεξιά που …….. (ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης στον παρακάτω σύνδεσμο) :

«Ο επιζών της γκιλοτίνας ή Η ανάπηρη ελπίδα»

 

 

Η αγαπημένη Viola Davis.

For Viola Davis, playing characters whose stories are rarely seen onscreen is the best part of being an actor. “Those things that we probably are ashamed of as human beings, certain things that no one would ever talk about—as actors, when we transform into a character, we empathize with those moments,” the Academy Award winner…

via Viola Davis: ‘I Feel Like I Was a Total Rebel Being an Actor’ — TIME

A thousand kisses deep — dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1000 Dj της ημέρας, το dim/art Αυτό δεν είναι τραγούδι· είναι η χιλιοστή ανάρτηση της στήλης «αυτό δεν είναι τραγούδι». Τη γιορτάζουμε με έναν Leonard Cohen και με χίλια φιλιά — και ας παν στην ευχή τα παλιά, κι από αύριο συνεχίζουμε με το χιλιοστό πρώτο τραγούδι που δεν είναι τραγούδι. […]

via A thousand kisses deep — dimart

Πόλεμος

IMG_2723.JPG

(Φωτ. από ανάρτηση του Georges Glykofrydis)

Θα γυρίζουμε εις την Πόλιν
Θα μετράμε πτώματα παιδιών
Μα κανένα περιστέρι δε θα σταθεί ικανό
Να καλύψει
Τη ντροπή, το κενό και το αίμα
Θα παίζουμε ρώσικη ρουλέτα
Ενώ θ´ακουγεται η Καβατίνα
Θα μετράμε σιωπές και ζωές και πληγές μες στο δέρμα.
Μυρωδιά. Εγκαρτέρηση.
Και ο χρόνος Άχρων. Άχρους. Άρχων. Μόνος.

 

 

 

 

Με αφορμή ένα δημοσίευμα στον τοίχο της Sophie Gialamas