Ντίνος Ηλιόπουλος, ο κωμικός της ήττας

dimart

—του Γιώργου Θεοχάρη—

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς του 20ού αιώνα. Αγαπήθηκε όσο λίγοι από τρεις γενιές θεατών του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Αποτελεί μοναδική περίπτωση ηθοποιού για πολλούς και διάφορους λόγους. Ας θυμηθούμε μερικούς από αυτούς, μέσα από επιλεγμένα βιογραφικά στοιχεία, δηλώσεις του ίδιου, μαρτυρίες τρίτων και μια κριτική αποτίμηση της μοναδικότητάς του, απαντώντας σε μερικά εύλογα ερωτήματα.

07

Πότε γεννήθηκε, τέλος πάντων; Άγνωστο. Ξεκίνησα λέγοντας ότι ο Ντίνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε πριν από 100+ χρόνια. Η χρονική ασάφεια οφείλεται στο ότι δεν είναι σίγουρο το πότε ακριβώς ήρθε στη ζωή. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, αλλά πότε; Οι περισσότερες πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία γέννησης τις 12/6/1915· άλλες τον θέλουν κατά ένα ή δύο χρόνια μεγαλύτερο. Ο Φιλοποίμην Φίνος έλεγε με βεβαιότητα ότι ήταν γεννημένος την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, αλλά μάλλον δεν είχε δίκιο: είναι βέβαιο ότι έβγαλε το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.699 επιπλέον λέξεις

«Πάνω στη γη, κάτω από τα σύννεφα….»

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μια προσκυνηματική επίσκεψη. Μια συνέχεια της πορείας που ορίζει μια τέχνη για τον άνθρωπο, ένας άνθρωπος που κάνει τα πάντα για να δώσει στον επισκέπτη τις εικόνες και τα ερωτηματικά που αυτές θα προκαλέσουν στην ψυχή του.

Σε κάθε ψυχή ίσως εγείρουν άλλα. Κι αυτή είναι η απλότητα και η ομορφιά. Και η συνέπεια και η συνέχεια. Σα φυσική εξέλιξη της έκθεσης πριν χρόνια στην αρχή της κρίσης, με τα μαύρα κουτιά της Δανάης Στράτου, ήρθε τούτη εδώ η αποτύπωση της τωρινής πραγματικότητας με τα πήλινα κιούπια.

Να μην τη χάσετε. Να πάτε απλά. Και τα άλλα θα έρθουν στις αντανακλάσεις που θα δείτε από κει που θα σταθείτε. ΄Οπου σταθείτε.

Ακόμα ψάχνω να βρω την απάντηση για το άδειο. Αλλά σας ευχαριστώ. Πολιτιστικό προσκύνημα το χαρακτήρισε ο γιος μου κι ήταν απόλυτα εύστοχο. ΄Οχι από τα πομπώδη, ξέρετε, τα ταπεινά. Με το πλοίο της γραμμής, σάμπως. Αυθημερόν. Με σκοπό. Με τάμα. Με ανοιχτή ψυχή κυρίως. Που και να μην είναι εξαρχής, οι εγκαταστάσεις αυτές, τα έργα το καταφέρνουν. Την ανοίγουν εκείνα.

Μαύρα κουτιά ο ένας συνειρμός. Και ο πήλινος στρατός της Κίνας ο δεύτερος.

Ψάχνω την απάντηση για το άδειο. Πολύ με προβλημάτισε.

Οπωσδήποτε. Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας. Δανάη Στράτου. Μέχρι 31 Αυγούστου νομίζω. Και το βράδυ.

Ο ελέφαντας

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος.

dimart

elephant

—της Ελένης Κοσμά—

 

The elephant, the huge old beast,
is slow to mate–

—H. Lawrence—

Στην προβοσκίδα του μαζεύει
ό, τι απ’ τα μάτια περισσεύει,
πολλά μικρά νεκροταφεία
λιβάδια μνήμης ή σφαγεία.

Πίσω απ’ τα μάτια τα κλειστά,
στην προβοσκίδα του κρατά
στήμονες, λάσπες, βουητά·
όλα όσα πρέπει να θυμάται

–τις λίγες ώρες που κοιμάται.
Πίσω απ’ τα μάτια τα κλειστά
στη γηραιά του προβοσκίδα
η μνήμη –μόνιμη ακίδα.

* * *

Ποίηση σε πρώτη προβολή

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Το κόκκινο φεγγάρι

Να καθρεφτίζεται το κόκκινο πάθος σου
Η καλοκαιρινή ραστωνη
Το θερινό σου όνειρο
Αμίαντο ντυμένη σε φωτογράφιζα όλη μερα περιστρεφόμενη γύρω σου
Το σκάφανδρο της ανθρακικής μου ματαιότητας δεν άφηνε
Να φανεί το μεγαλείο σου
Από φόβο μήπως η κοινωνία
Με βαφτίσει όπως θάθελα
Αστέρω
#Astronomyday2017

Η άμυαλη απλώστρα.

cropped-image1.jpeg
Η όμορφη απλώστρα τέντωσε τα χέρια της στον καλοκαιρινό ήλιο. Πάνω της ξαπλωμένα, μπλουζάκια, μαγιώ, σοσονάκια, προσόψια και δυο σκίνι τζιν λευκά, μύριζαν οικολογικό μαλακτικό και καλοκαίρι.
Η κίνηση ήταν μειωμένη. Η πόλη είτε είχε αδειάσει από το παιδομάνι το μετεφηβικό που πήρε τους δρόμους για τις παραλίες, είτε διάβαζε πίσω από μανταλωμένες πόρτες και κλιματιζόμενα σαλόνια για τις πανελλήνιες. ΄Ηταν αυτή η εποχή.
΄Ενα πούσι σηκωνόταν προς την Πάρνηθα, λαγαρό και υπνωτισμένο απ΄τη ζέστη που κορυφωνόταν, ενώ ο ήλιος ετοίμαζε σιγά-σιγά ντουσάκι και πυζαμάκια για το βράδυ.
Το φεγγάρι έστειλε στη Γη με περιδίνιση τον αστροναύτη του και το ρεύμα του Γκολφ Στριμ χασμουρήθηκε οκνηρά.
– Θα κάνω φασαρία, σκέφτηκε φωναχτά.
Αλλά αυτά κάπου πιο μακριά. Η απλώστρα είχε σχέδια για το μέλλον της. Και την ξαδέρφη της. Στο κάγκελο του μπαλκονιού στο Μάτι.
– Την άτιμη, πόσο τη ζηλεύω ! Τώρα θα βλέπει τη θάλασσα.

Marilyn Monroe, 1926-1962

Οι μύθοι γεννιούνται μόνο μια φορά. Και δεν πεθαίνουν ποτέ.

dimart

—Έξι φωτογραφίες, έξι ιστορίες—

Χιόνιζε, και μείναμε όλη τη μέρα μέσα στο δωμάτιο, εκτός από λίγη ώρα που βγήκαμε για να τη φωτογραφίσω στο χιόνι. Μέχρι να βγούμε, κοιτιόταν στον καθρέφτη κι έφτιαχνε τα μαλλιά της ξανά και ξανά, τυλιγμένη απλώς στο σεντόνι… Μακάρι να είχα τη διορατικότητα να τη φωτογραφίσω σ’ αυτό το δωμάτιο, καθώς αυτοθαυμαζόταν ημίγυμνη στο κρεβάτι. Η μελλοντική Marilyn Monroe ήταν εκεί.

[André DeDienes]

Ήταν ικανή για τα πάντα. Μια φορά, τη φωτογράφιζα αλλά καθυστερούσαμε και σε λίγο είχε να δώσει συνέντευξη. Όταν ήρθε η δημοσιογράφος, η Marilyn φορούσε ένα διάφανο νεγκλιζέ και κρατούσε στο χέρι μια βούρτσα. «Σας πειράζει να χτενιστώ μια στιγμή;» ρώτησε τη δημοσιογράφο. Φυσικά, εκείνη δεν είχε καμία αντίρρηση. Μέχρι να βγάλει το σημειωματάριό της η δημοσιογράφος, βλέπω τη Marilyn να χτενίζει την ήβη της. «Δεν τραβάς φωτογραφίες τώρα, ε;» με ρώτησε. «Όχι, Marilyn, δεν τραβάω». […]

Πήγαμε για φωτογράφιση σε μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 401 επιπλέον λέξεις

Γλύκαπωλείον

 

Από τη φίλη Μαρία Κορκονέα στο φατσοβιβλίο…

…το πιο ωραίο που έχω διαβάσει τις τελευταίες μέρες…
Η κρίση δημιουργεί . Κι εγώ θα ανοίξω ένα μαγαζάκι. Θα είναι ένα ισόγειο διαμέρισμα, με ένα υπνοδωμάτιο και έναν μικρό κήπο. Και θα πουλάω γλύκα. Απέξω θα είναι μια ταμπέλα ξύλινη ζωγραφιστή που θα γράφει με καλλιγραφικά γλύκαπωλείον, έτσι με δυο τόνους, τι μας νοιάζει, και το όνομα θα το γράφεις εσύ με κιμωλία. Μπορεί να το λέμε Μια μέρα ή παππού Λευτέρη, μπορεί να το λέμε Φιλί ή Καραμέλα, μπορεί να το λέμε Δυο γελαστά σκίτσα ή Ένα χρώμα ή Σε θέλω πάλι. Όπως θες.
Θα σου προσφέρω βανίλια υποβρύχιο αν έχει λιακάδα, ή ένα ποτήρι ζεστό γλυκό κρασί με κανέλα και γαρύφαλλα, αν έχει κρύο. Και θα μυρίζει όλο το μαγαζάκι λεμονανθούς και αμυγδαλιά και τα αρωματικά μου βότανα, και θα σου βάζω κάτω από τη μύτη κλωνάρια θυμάρι, ατσιού και θα γελάμε, και θα σου έχω ψωμί στον φούρνο να στροβιλίζεται η μυρωδιά σ’ όλο το μαγαζάκι, και θα σου μαγειρεύω το πιο αγαπημένο σου φαγητό, και θα ποτίζουμε τα λουλούδια στην αυλή, κι αν ζεσταίνεσαι θα σε μπουγελώσω να ξέρεις και θα κυνηγιόμαστε ξυπόλητοι κι αν σε τσακώσω θα σε ρίξω κάτω και θα γαργαλάω, πρόσεχε, αλλιώς, αν δεν έχει ζέστη, αν έχει λίγο ζέστη μόνο, θα σου χώνω πασχαλίτσες στη χούφτα, και θα κοιτάμε τις πεταλούδες που θα βυζαίνουν με την τοσοδούλα προβοσκίδα τους τη γύρη και θα μυρίζουμε τα ρόδα όσο ανθούν, και θα σε γαργαλήσω με ένα πούπουλο όσο σκύβεις πάνω από τον βασιλικό, και θα σε παίρνω από το χέρι, και θα παίξουμε τυφλόμυγα και κρυφτό και τρίλιζα και πρόσωπο-ζώο-πράγμα, και θα σου κόβω το ψωμί και θα σου αλείφω μέλι,
και θα σου στήνω μια αιώρα να διαβάσεις, και θα είναι νύχτα, αν θες, ξαφνικά, θα τραβώ τις βαριές κουρτίνες και θα αναβοσβήνουν φωτάκια χριστουγεννιάτικα και στο ταβάνι θα έχω αστεράκια που φωσφορίζουν, κι ένα καρουζέλ που χωράει στη χούφτα σου με ξύλινα αλογάκια που γυρνάνε γύρω-γύρω, και θα ξεφυλλίζουμε τόμους ιλλουστρασιόν με πίνακες ζωγραφικής ή κόμικς, αν προτιμάς, και χρατς χρουτς βινύλια οι μουσικές που αγαπάς κι από το ταβάνι θα πέφτουν σεκάνς του Φρανκ Κάπρα και του Βιτόριο ντε Σίκα σαν χιονάκι σε κάρτ ποστάλ, κι ένα βρεφικό γέλιο θα κυλάει γάργαρο και θα εχω δρέψει τη μυρωδιά των μωρών, κάπως σαν τον Γκρενουίγ στο Άρωμα, αλλά καλός, και θα πλημμυρίσει τον χώρο, και δε θα μιλάμε καθόλου, πολλά είπαμε, θα συνθέτουν μια μελωδία το τικ-τακ του ρολογιού,
ο χρόνος το δώρο που μας δόθηκε, ο ήχος από τη βροχή στο τζάμι, η φύση το άλλο δώρο της φύσης που μας δόθηκε, το γουργουρητό μιας γάτας, το τιτίβισμα κάποιου πουλιού έξω στη νεραντζιά, οι άλλοι φίλοι που μας δόθηκαν, και να σου στρίβω τσιγάρο με μια κούπα αχνιστό καφέ και μια γάτα να γουργουρίζει, κι αγκαλιές άμα θες, και θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά, και θα σου βάζω έναν ποιητή να απαγγέλλει σε μια γλώσσα που δεν μιλάς γρι και θα καταλαβαίνεις κάθε λέξη, κάθε παύση, γιατί θα έχουμε επιστρέψει σε αυτό που είναι για τα καλά χαμένο.
Κι όταν θα φεύγεις, θα σηκωθώ στις μύτες και θα σε φιλήσω στο μέτωπο, και μόλις ανοίξεις το στόμα να πεις τι σου χρωστάω, τι σας οφείλω, πόσο κάνει, θα στο σφραγίσω με τον δείκτη και θα σου χαμογελάσω και δε θα πεις τίποτα παρά ίσως μου ανταποδώσεις το χαμόγελο και το βλέμμα. Και θα έχουμε κι οι δυο πληρωθεί. Για τα καλά…
Niemands Rose [Το γλύκαπωλείον]

 

 

 

 

 

Για την ημέρα της Μητέρας.

Θεώρησα τιμή μου να μοιραστώ αυτό το κείμενό της που έγραψε για τη μέρα της Γυναίκας.
Το όνομα της είναι Φωτεινή Λαζάρου και είναι ένας καλός άνθρωπος που δε σταματά ποτέ να εξελίσσεται. Και γι΄αυτό μια υπέροχη μάνα.

Την ώρα που απολάμβανα ένα από τα πολλά αγαθά της μητρότητας και της οικογενειακής ζωής γενικότερα (βλ.σιδέρωμα) και με αφορμή την ημέρα της μητέρας και δη της Ελληνίδας, αναρωτήθηκα:

1) Σε ποια ηλικία μπορείς να παίρνεις πλέον μόνη σου απόφαση για κάτι που σε αφορά; Μάλλον είμαι πολύ μικρή ακόμη γιατί στα 40 μου (Παναγία μου το γραψα) η μαμά μου εξακολουθεί να με συμβουλεύει και να μου λέει «δε ξέρεις εσύ» ενώ παράλληλα στις φίλες της καμαρώνει για το ότι ξέρω να κάνω πολλά πράγματα για την ηλικία μου!!!!!!

2) Στις πόσες αναπάντητες κλήσεις ξεκινάς να θεωρείσαι αγνοουμένη; ευτυχώς στις 3 προλαβαίνω και την παίρνω πίσω και γλιτώνω τις κλήσεις σε αστυνομία, νοσοκομεία κτλ.

3) Οι τύψεις είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ελληνίδας μάνας: όταν είσαι νέα μαμά αισθάνεσαι τύψεις μήπως δεν κάνεις αρκετά για την οικογένειά σου. Όταν μεγαλώνεις δημιουργείς εσύ τύψεις στους άλλους ότι δεν αναγνωρίζουν αυτά που έχεις κάνεις για αυτούς!

4) Ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία για να ΜΗΝ βάλεις ζακέτα και κρυώσεις; ακόμη αναρωτιέμαι.

5) Η φράση «εγώ σου τα λεγα ακόμη με κατατρέχει….κάνω μεγάλη προσπάθεια να μην την λέω στην κόρη μου….

6)Δε θα γίνεις μάνα θα δεις τι τραβήξεις…(γιατί πρέπει να έχει δίκιο σε όλα;

7) Πώς γίνεται να είσαι άρρωστη και από το άγχος της για σένα να «αρρωσταίνει» και αυτή;

8)Πόσο πιο πολύ μπορεί να σ αγαπήσει κάποιος, αγνά και ανιδιοτελώς;

9) Πόσο πιο περήφανη μπορώ να νιώσω για την πιο γλυκιά μαμά του κόσμου;

10) Και τέλος, εγώ άραγε θα τ ακούσω αυτά ποτέ από την κόρη μου; Προς το παρόν και λόγω εφηβείας της θυγατέρας μου(ξέρετε αυτή η χαριτωμένη εποχή που αποτελείτε το κόκκινο πανί) κάνουμε αμφότερες υπομονή και περιμένουμε τη θεία φώτιση της ενηλικίωσης (της κόρης, γιατί για μένα είναι αργά ), για να κάνω κ εγώ ότι μου κάνει η μάνα μου τώρα (χαχα).. ..

Μανουλίτσα μου σε ευχαριστώ για όλα όσα μου χεις χαρίσει. ΜΑΝΕΣ όλου του κόσμου Χρόνια μας πολλά!

Kάλεσμα, ένα ποίημα των Μ. Καρτελιά- Κ. Φαγαδάκη

΄Ενα ανοιξιάτικο μεσημέρι, σα δέσμη από τριαντάφυλλα, αφήσαμε την ψυχή μας ελεύθερη να γράψει μια μικρή ιστορία.

Για αυτά που μέλλονται, στην ΄Ανοιξη,  στην Αγάπη, στη Ζωή.

Και τώρα, θα την αφήσουμε σαν μικρό πουλί να πετάξει.

Να σας φτάσει, να διηγηθεί, ίσως και να σας αγγίξει.

Το επόμενο κλικ, της δημοσίευσης, μας έχει δώσει ήδη. Ευχαριστούμε.

Κωνσταντία – Μαρίνα