Υπόθεση Πλουμπίδη. Μάθημα Ιστορίας.

IMG_2986.JPG

 

 

Η Υπόθεση Πλουμπίδη οπως παρουσιάζεται σε εξαιρετικό αφιέρωμα στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 

Η φωτογραφία ειναι από το επαινετικό σχόλιο του Κώστα Αρβανίτη στη σελίδα του στο φμπ. Απλά μαθήματα ήθους.

Ο «πατέρας» κι ο Πατέρας.

IMG_2977Στη φωτογραφία δεν ειναι ο Μιχάλης Παπαδόπουλος. Ειναι ο Λέων Καραπαναγιώτης.

Δεν είναι καλοκαιρι, ειναι χειμώνας. Δεν ειναι στην Αθήνα, είναι στο Λονδίνο.

Λιγο πριν φύγει για διακοπές ο Μιχάλης Παπαδόπουλος με ένα άρθρο των zoornalistas μας χαιρετά.

Οριοθετώντας τι σημαίνει να έχει δάσκαλο και οδηγό ψυχής το Λέοντα Καραπαναγιώτη , με τις αρχές που έθεσε ο ίδιος.

Και πώς σε αξιώνει η ζωή να φτάσει η ωρα να τον έχεις επαγγελματικό πατέρα, όταν σε μεγαλώνει ένας πατέρας σαν τον δικό του, όπως μας κάνει την τιμή να μοιραστεί στο κείμενό του :

 

«Ο πατέρας μου ( καθηγητής) επί χουντας, (6 χρονων εγω το 70… ) με έστελνε να πάρω εφημερίδα στο ψιλικατζίδικο. Εκανε 50 λεπτά της δραχμής ( 5 τρύπιες δεκάρες, για όσους τις πρόλαβαν). Διαβαζε ΝΕΑ και Βήμα. Εγω διάβαζα τα αθλητικά. Μου έδινε δύο πενηνταράκια. Μου έλεγε : «πάρε μια Αθκητική ( Ηχώ ) για σένα και πάρε και το Βήμα, για μένα. Αλλά πρόσεχε. Θα βάλεις το Βήμα, μεσα στην Αθλητική, κι αν στο δρόμο σου ζητήσει κανείς να δει «τι γράφουν», θα αρνηθείς. Θα πεις ότι θέλεις να διαβάσεις πρωτος εσύ, τα αθλητικά…».

Ήταν η χαρά μου … Δεν ήξερα ότι ήταν η ντροπή του. Η ντροπή του που η χώρα μας ήταν στον «γύψο»! Που ζούσε και δίδασκε σε μια χώρα που έπρεπε να κρύβεις τι διαβάζεις. Στη χώρα που γεννησε τη Δημοκρατία.

Χρόνια μετά εμαθα ότι ο ψιλικατζής καθε μερα δήλωνε στο τοπικό ΑΤ ότι εγω διαβαζα Βημα και Αθλητική … Η δικτατορία όμως ειχε πέσει…»

Ολα αυτά σε μια εποχή αθλιότητας που κάποιοι ξεδιάντροπα θιγούν «μπαμπάδες». Εδώ φαίνεται η αντίσταση. Όλων μας.

Καλή ξεκούραση, Μιχάλη. Μια κι όπως λες με τους στίχους του Ποιητή :

«Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία στο νου για μιαν από την αρχή ζωή απροσκύνητη …»

 

 

Το ποίημα της εβδομάδας 9/8

dimart

Καφφενεία και κομήτες ύστερα από τα μεσάνυχτα

—Νίκος Εγγονόπουλος—

οι ταξιδιώτες ήρθαν κι έφυγαν
κεκηρυγμένοι εχθροί της ίδιας λησμονιάς και του ίδιου πάθους
υλοτόμοι πάντα του ίδιου πόθου
και μπροστά τους ν’ απλώνωνται όσο παίρνει το μάτι κι η καρδιά
τα ίδια μαύρα κουρελιασμένα σύννεφα
να μπλέχουν στα κατάρτια τους
να σκουριάζουνε τις άγκυρές τους
ναν τους σφυράν κρυφά μέσα στ’ αυτί με τη μπουρού
την ίδια οδύνη

λες ένα κίτρινο χρυσό
λαμπερό
να βάψη αυτό το μαύρο αισχρό και θλιβερό τοπίο
που το τρυπούν σκληρά
τα νυσταγμένα φώτα των ηλεκτρικών λαμπτήρων
τα νυσταγμένα φώτα μιας αξιοδάκρυτης ―ιδανικής― πορνείας
και της ψωριάρικιας γκαμήλας το νυσταλέο «che vuoi?»

λες;

σκέψου πως είν’ αδύνατο
πως είναι κι απολύτως περιττό να ξεφωνίσης και να πης
όλη τούτη τη φλόγα
όπου τρώει τα σωθικά σου
και την κρατάς
ε, συ!
τόσο καλά
τόσο σφιχτά
τόσο βαθειά φυλακισμένη
μέσα σου

οι ταξιδιώτες λες εφύγαν ήρθανε

Δείτε την αρχική δημοσίευση 77 επιπλέον λέξεις

Henri Cartier-Bresson, 1908-2004

dimart

—Η ίδια η φωτογραφία δεν με ενδιαφέρει. Το μόνο που θέλω είναι να συλλάβω ένα στιγμιαίο απόσπασμα της πραγματικότητας—

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 3 Αυγούστου του 2004, πέθανε ο Henri Cartier-Bresson (1908-2004).

Οι φωτογραφίες αυτές του Henri Cartier-Bresson προέρχονται από το site του Magnum, στο οποίο και ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα.
Εδώ 
το slideshow στο site του Magnum.
Εδώ το προφίλ του Bresson στο site του Magnum.

Η σχέση του με την φωτογραφία

Αναμφίβολα ένας από τους διασημότερους και δημοφιλέστερους φωτογράφους που έβαλε τη σφραγίδα του στη φωτογραφική τέχνη του εικοστού αιώνα. Ο Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν γεννήθηκε το 1908 στο Παρίσι. Σπούδασε ζωγραφική στο ατελιέ του Αντρέ Λοτ, με την οποία ασχολήθηκε για μεγάλα διαστήματα της ζωής του. Ο Μπρεσόν συνεχίζει [σ.σ.: το άρθρο γράφτηκε το 2002] να λέει:«Για μένα η φωτογραφία είναι ένα είδος σκίτσου. Αμεσου σκίτσου που γίνεται με διαίσθηση και που δεν μπορείς να διορθώσεις. Αν το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.253 επιπλέον λέξεις

Ημερολόγιο παρελάσεων ή πώς ο Παλαμάς σταλάζει την αριστεία.

 

 

μιχαλης στρατος_edited

Φωτ. : Μιχάλης Παπαδόπουλος

 

 

Θέλω να πω κάτι. ΄Εχω παρελάσει σημαιοφόρος 7 φορές, στη θητεία μου σε Δημοτικό και Γυμνάσιο . Παρέλασα και στην ορκωμοσία στον Στρατό … Έχω πάρει 5 επαίνους Αριστείας από 3 διαφορετικούς υπουργούς Παιδείας ( ο ένας θυμάμαι ήταν ο Ράλλης, ο άλλος ο Τρίτσης. Έχω την εντύπωση ότι ο ενδιάμεσος ήταν ο Ταλιαδούρος).

Τίποτε. Για μένα δεν σήμαινε τίποτε ότι την κρατούσα. Θα την υπερασπιζόμουν με ακριβώς την ιδία δύναμη, ακόμα κι αν δεν την είχα κρατήσει ποτέ. Γιατί την αγάπησα πολύ πριν φτάσω στην ηλικία και πριν να έχω τη δύναμη στα χέρια και τα πόδια να την κρατήσω, και το ανάστημα και την ευλυγισία να παρελάσω κρατώντας την. Και καθόλου περισσότερο δεν την αγαπούσα εγώ από συμμαθητές που λόγω παραστήματος, λόγω επίδοσης, λόγω συστολής ή εμφάνισης … στριμωχνόντουσαν στις πίσω-πίσω σειρές του τμήματος της παρέλασης.

Στις ειδικές δυνάμεις, στις ΜΑΚ στο Β Αιγαίο, είχε έρθει ένα κοντόσωμο παιδί από τη Νίκαια. Αρμένης στην καταγωγή. Βοηθός κομμωτή, στο επάγγελμα, από ΙΕΚ. Φτωχή οικογένεια, από το 1000ρικο που μας δίνανε ( 1990 ) κοιτούσε να μείνει κάτι να στείλει πίσω… Σε όλα τις καταδρομικές πρώτος. 34 κιλά το Μπεργκιν και το FN standard στον ώμο! Την τρίτη μέρα του ανταρτοπολέμου, ο επιλοχίας έπαθε διάρροια! Πήρα εγώ και το δικό του Μπεργκιν. Ιούλιος σε ένα από τα νησιά της πρώτης γραμμής. Το νερό όλο κι όλο ένα παγούρι, το 24ωρο, για όλα… Παλεύαμε με τον εαυτό μας να ξεπεράσουμε … τους εαυτούς μας.

Το βράδυ, όταν πήγαμε να ξεκινήσουμε σε μια κατσικοπλαγιά για τη νυχτερινή κρούση, έκανα να σκύψω να ζαλωθώ το δεύτερο Μπέργκιν του άρρωστου συναδέλφου και να πάρω πάλι στον ώμο το δικό μου. Ένιωσα κατι , σα να μην σηκώνεται…. Το είχε πάρει στα χέρια του και το φορούσε το αρμενάκι από τον Πειραιά. «Άσε εσύ γιατρέ «, μου είπε. «Τώρα είναι η σειρά μου.» Και χωρίς άλλη κουβέντα, ξεμάκρυνε. Και ξεμακραίνοντας, είδα ότι τα δυο Μπεργκιν των 35 κιλών τον είχαν σκεπάσει. Δεν φαινόταν σχεδόν! Ήταν δεν ήταν 65-70 κιλά ο ίδιος! Και τραβήξαμε για τη νυχτερινή…

Φίλοι, εσείς που τρομάζετε μήπως η σημαία φύγει από «Άριστα» χέρια,  Θυμηθείτε Παλαμά :

Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμα.

Με της καρδιάς το πύρωμα, μετριέται και το αίμα…

( Να είσαι καλά, Ιγκόρ, κομμάντο, φίλε, όπου κι αν είσαι κι ό,τι κι αν κάνεις. Μετράς!!! )

 

Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

 

 

 

 

Υδρόλυση.

IMG_2967.JPG

Φωτ.:gregorycolbert.com

Στρώματα ανυποψίας και αθωότητας πολλαπλά.
Κάστρα ψευδαισθήσεων κανονικά κουρσεμένα.
΄Ομως η αγάπη είναι μιά. Κι ο τόνος εκεί. Στο ΄Αλφα.
Το Ω μέγα ο Θάνατος. Αλλά αργεί.
΄Εχω δουλειά.

Οι δέκα εντολές του Ρέιμοντ Τσάντλερ

dimart

—της Ελένης Κεχαγιόγλου—

chandlerweb_1820756c

Τα εφτά (συν ένα ανολοκλήρωτο) μυθιστορήματα και οι πέντε συλλογές διηγημάτων του Ρέιμοντ Τσάντλερ (23 Ιουλίου 1888-26 Μαρτίου 1959) εξύψωσαν το αστυνομικό σε λογοτεχνικό είδος απαιτητικότατης αφηγηματικής φόρμας και τον ίδιο σε στιλίστα συγγραφέα πρώτης κλάσης, που θεωρείται πλέον, χάρη στην πλοκή, στο ύφος, στην ατμόσφαιρα και τους διαλόγους των έργων του, κλασικός του είδους, με πολλούς επιγόνους.

Και παρότι ισχυριζόταν ότι: «Δεν μου καίγεται καρφί για τις αστυνομικές ιστορίες. Μια δικαιολογία γυρεύω απλώς για να πειραματιστώ στον διάλογο», ουδέποτε αμφισβήτησε τους «κανόνες» που διέπουν το αστυνομικό μυθιστόρημα. Το δε όνομά του έγινε συνώνυμο με το λιτό και σαρκαστικό ύφος του, σε αστυνομικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε έναν ηθικά αμφιλεγόμενο κόσμο. Και ο ήρωάς του, ο αβάσταχτα γοητευτικός Φίλιπ Μάρλοου είναι —μαζί με τον Σέρλοκ Χολμς— ο πιο διάσημος χάρτινος ντετέκτιβ που κυνικός, μοναχικός (αν και πάντοτε έτοιμος να ξελογιαστεί) και μοιραίος κινείται στην πρόστυχη και διεφθαρμένη μεγαλούπολη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 672 επιπλέον λέξεις

Πικρή λαβωματιά.

 

Αλλαγή βάρδιας στις αποκλειστικές. Θα κατέβει στο δρόμο να πάρει το λεωφορείο. Θα κοιμηθεί ως τις δύο. Θα μαγειρέψει φασολάκια, πήγε λαϊκή χτες.

Ξυπνάει η πόλη, τα δάχτυλά της ανοίγουν δρόμους στο πληκτρολόγιο. Θα ψήσει το μέσα της πηλό να αντέχει τις απώλειες.  Τα γραπτά μένουν.

Η αυγή τον βρήκε στο Βεάκειο να σκέφτεται τους φίλους.  ΄Ολη νύχτα ρώταγε κι η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη απέξω απ΄το Σπλέντιτ. Το φαντάστηκε με γκραβούρα της Αλίκης.  Φάνηκε το πρώτο τρόλεϊ.

Θα ΄χει τον ήλιο συντροφιά, θα τον προσέχει από τα ψηλά. Θα απλώσει μια ατλαζένια κουβέρτα στην πόλη να καλύψει το αίμα, τα συντρίμια, τον πόνο. Για τους ανθρώπους. Εκείνη έχει αποστολή.

Νάτες. Πίνουν καφέ και κλαίνε. Κουβεντιάζουν και χασκογελάνε. Βλέπουν τη θέα κι ονειρεύονται.

Στα χασομέρια θα την σκαπουλάρει. ΄Εχει δουλειά. Γι΄αυτό αποφάσισε ο Θεός να ζήσει. Για την τρελοπαρέα.

Οι λέξεις είναι για να γιατρεύουν. Στο αχάραγο καλοκαίρι το κατάλαβε. Ξαλάφρωσε ο ουρανός και γέννησε λευκές σελίδες σε χορογραφία.  Κι η θάλασσα δελφίνια.

Κόσμε αγάπη μου.

 

 

 

364 π.Χ.

dimart

—της Χριστίνας Ντούση—

Ένα φωτεινό ιουλιάτικο πρωινό του 364 π.Χ., η Ηγησώ, κόρη του Απολλόδωρου από τον Κολωνό και σύζυγος του Τηλεφάνη από τον ίδιο Δήμο, αποφάσισε ότι έπρεπε επιτέλους να γεννήσει. Ήταν ένα ασυνήθιστα ζεστό καλοκαίρι. Η γη άνοιγε σε βαθιές ξερές χαρακιές, το νερό λιγόστευε στις γούρνες, τα τζιτζίκια γεννιόνταν νεκρά, σκασμένα ήδη μέσα στο έδαφος. Η μαία της είχε δώσει τελευταία ημερομηνία είκοσι μέρες πριν, αλλά το μωρό ουδεμία κίνηση έκανε προς την έξοδο. Πρησμένη, με τις φλέβες στα πόδια της να έχουν σπάσει, έκατσε με κόπο στην εσωτερική αυλή του σπιτιού της. Η Αρίλλα, Θρακιώτισσα σκλάβα γεννημένη στην οικογένεια της Ηγησώς, τη βόλεψε στα πουπουλένια μαξιλάρια, της έφερε ένα σκύφο με αραιωμένο σαμιώτικο κρασί και πήγε να υποδεχτεί τη μαμή. Στην αυλή είχε αποφασίσει να γεννήσει η Ηγησώ, να δει πρώτο πρώτο το φως του ήλιου ο γιός της. Γιατί γιός θα ήταν σίγουρα, το ένιωθε:…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 711 επιπλέον λέξεις