Πικρή λαβωματιά.

 

Αλλαγή βάρδιας στις αποκλειστικές. Θα κατέβει στο δρόμο να πάρει το λεωφορείο. Θα κοιμηθεί ως τις δύο. Θα μαγειρέψει φασολάκια, πήγε λαϊκή χτες.

Ξυπνάει η πόλη, τα δάχτυλά της ανοίγουν δρόμους στο πληκτρολόγιο. Θα ψήσει το μέσα της πηλό να αντέχει τις απώλειες.  Τα γραπτά μένουν.

Η αυγή τον βρήκε στο Βεάκειο να σκέφτεται τους φίλους.  ΄Ολη νύχτα ρώταγε κι η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη απέξω απ΄το Σπλέντιτ. Το φαντάστηκε με γκραβούρα της Αλίκης.  Φάνηκε το πρώτο τρόλεϊ.

Θα ΄χει τον ήλιο συντροφιά, θα τον προσέχει από τα ψηλά. Θα απλώσει μια ατλαζένια κουβέρτα στην πόλη να καλύψει το αίμα, τα συντρίμια, τον πόνο. Για τους ανθρώπους. Εκείνη έχει αποστολή.

Νάτες. Πίνουν καφέ και κλαίνε. Κουβεντιάζουν και χασκογελάνε. Βλέπουν τη θέα κι ονειρεύονται.

Στα χασομέρια θα την σκαπουλάρει. ΄Εχει δουλειά. Γι΄αυτό αποφάσισε ο Θεός να ζήσει. Για την τρελοπαρέα.

Οι λέξεις είναι για να γιατρεύουν. Στο αχάραγο καλοκαίρι το κατάλαβε. Ξαλάφρωσε ο ουρανός και γέννησε λευκές σελίδες σε χορογραφία.  Κι η θάλασσα δελφίνια.

Κόσμε αγάπη μου.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s