Η άμυαλη απλώστρα.

cropped-image1.jpeg
Η όμορφη απλώστρα τέντωσε τα χέρια της στον καλοκαιρινό ήλιο. Πάνω της ξαπλωμένα, μπλουζάκια, μαγιώ, σοσονάκια, προσόψια και δυο σκίνι τζιν λευκά, μύριζαν οικολογικό μαλακτικό και καλοκαίρι.
Η κίνηση ήταν μειωμένη. Η πόλη είτε είχε αδειάσει από το παιδομάνι το μετεφηβικό που πήρε τους δρόμους για τις παραλίες, είτε διάβαζε πίσω από μανταλωμένες πόρτες και κλιματιζόμενα σαλόνια για τις πανελλήνιες. ΄Ηταν αυτή η εποχή.
΄Ενα πούσι σηκωνόταν προς την Πάρνηθα, λαγαρό και υπνωτισμένο απ΄τη ζέστη που κορυφωνόταν, ενώ ο ήλιος ετοίμαζε σιγά-σιγά ντουσάκι και πυζαμάκια για το βράδυ.
Το φεγγάρι έστειλε στη Γη με περιδίνιση τον αστροναύτη του και το ρεύμα του Γκολφ Στριμ χασμουρήθηκε οκνηρά.
– Θα κάνω φασαρία, σκέφτηκε φωναχτά.
Αλλά αυτά κάπου πιο μακριά. Η απλώστρα είχε σχέδια για το μέλλον της. Και την ξαδέρφη της. Στο κάγκελο του μπαλκονιού στο Μάτι.
– Την άτιμη, πόσο τη ζηλεύω ! Τώρα θα βλέπει τη θάλασσα.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s