O λαθρεπιβάτης δίσκος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είχε θελήσει να γράψει κάτι. ΄Ισως καλά θα ήταν να διηγηθεί εκείνες τις ιστορίες που συνέβαιναν σπίτι, κάποια σκοτεινά βράδυα… Τις χαμηλόφωνες συζητήσεις, τα συγκοπτόμενα τηλεφωνήματα. Αλλά ήταν συγκεχυμένα, θολά, σαν όνειρο.

Μνήμες απ΄τη μέρα δεν είχε, ήταν πολύ μικρή… ΄Ομως, θυμόταν αμυδρά κάτι βιαστικά περάσματα από το φαρμακείο, αργότερα μέσα σ΄αυτά τα εφτά χρόνια. Κάτι μυστικές σακούλες με φάρμακα που τα έστελνε νύχτα, κάποιοι έρχονταν να τα πάρουν, κάποιος κάπου είχε ανάγκη, έπρεπε να φτάσουν κοντά του τα φάρμακα χωρίς να μαθευτεί.

Με τα μάτια της το είδε να γίνεται μόνο τη μέρα του Πολυτεχνείου…. Με κατεβασμένα τα ρολά, βιαστικά, κάποιος ήρθε, πήρε, έγινε μπουχός…

Αλλά πολύ καλά θυμάται το δίσκο του Θεοδωράκη. Πρέπει να ήταν ηχογράφηση στο εξωτερικό του ΄Αξιον Εστί. Κάποιος έφερε την «πλάκα» στην Ελλάδα, από το Παρίσι, αυτό το θυμάται καλά, μέσα σε βαλίτσα, ανάμεσα στα μάλλινα. Με καρμπόν τυλιγμένη. Το θυμάται καθαρά. Ο δίσκος υπάρχει ακόμα. Κόκκινο κέντρο είχε. Και άσπρο εσώφυλλο. Εξώφυλλο δεν υπήρχε. Σάμπως χωρίς διαβατήριο… Τον έβαλαν να παίξει κάποιο βράδυ, σχεδόν με μηδενικό ήχο στο ποτενσιόμετρο… ΄Υστερα τον έκρυψαν στη βιβλιοθήκη με άσχετο εξώφυλλο απέξω.

Για κείνη αυτή ήταν η Χούντα. ΄Ενας δίσκος λαθρεπιβάτης που δεν είχε το δημοκρατικό δικαίωμα να μπει στη χώρα ελεύθερα. Η σκλαβιά της Τέχνης. Που όμως, βρίσκει τρόπο να διαπεράσει και τα πιο σκληρά τείχη και τα πιο εκδικητικά συρματοπλέγματα…. Και να υψώσει τη φωνή της για να υπερασπιστεί τον ΄Ανθρωπο. ΄Οπου Γης.

΄Υστερα θυμήθηκε κάτι άλλο. Τις τοιχογραφίες στην εκκλησία Αγία Κιουρά, στο Παρθένι της Λέρου. Οι τοιχογραφίες είχαν γίνει από πολιτικούς κρατούμενους. Δεν ήταν βυζαντινής τεχνοτροπίας. Αλλά ήταν χουντικού μαρτυρίου. Στα πρόσωπα των αγίων ήταν αποτυπωμένη η βάσανος, η πίκρα και το δάκρυ των εξορίστων και ο πόνος που έκρυβαν, η θλίψη και το σοκ του εγκλεισμού. Αυτά αποτύπωσαν.

Στην εκκλησία μέσα ο χρόνος είχε σταματήσει στο 1969. Απ΄έξω ήταν παρούσα η νέα χιλιετηρίδα που κουβαλούσε στην πλάτη τις αμαρτίες της παλιάς.  2007, ή κάτι τέτοιο.

Αυτά να θυμόμαστε.

Σήμερα που ο εγκλεισμός και η χούντα, και η εξορία και η ανελευθερία έχουν άλλο πρόσωπο. Κρυφό, και γι΄αυτό πιο επικίνδυνο.

#paris_shooting

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s