Μια ανάσα μόνο….

IMG_2600Σήμερα έζησα μια απίστευτη μέρα. Πήρα τόση αγάπη και ευχές όσο δεν περίμενα. Τόσες πολλές και διαφορετικές μορφές… Τόσο νοιάξιμο και συγκίνηση, όσο δεν μπορούσα να φανταστώ. Τόσα συναισθήματα που ούτε ήξερα ότι νιώθουν για μένα ανθρώπινα πλάσματα.

Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα να γράψω ένα ευχαριστήριο κείμενο, ένα ημερολόγιο ημέρας αν θέλετε, και αναζήτησα ως κεντρικό στίγμα μια φωτογραφία μου από τα πολύ μικράτα.

Αλλού την έψαχνα, γιατί κοσμούσε το πρώτο μου διαβατήριο και θα είχε και ….. λαογραφικό ενδιαφέρον να δείτε τη σελίδα. ΄Ομως τη βρήκα ξέχωρη. Ανάμεσα σε παλιά γράμματα, από ξαδέρφια και φίλους… Πολύ συγκινητικά. Είκοσι χρόνια πίσω. Και πήγα ένα ταξίδι νομοτελειακό που ήταν να συμβεί….

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο φωτό Ι. Ψυχάκη. Πατησίων 302. ΄Αρα μάλλον πλατεία Κολιάτσου ή ΄Αγιο Λουκά. Στις 4 Αυγούστου. Προφανώς για το διαβατήριο.

Φοράω ένα φουστάνι που το θυμάμαι. Το πρόσωπό μου είναι σοβαρό, όπως κοινωνικά απαιτείται. Αλλά σκάω ένα πλάγιο χαμόγελο γιατί από τότε ήμουν σκέτο πειραχτήρι και μέσα στον αυτοσαρκασμό. Αν και κρυμμένο κάτω από στρώματα ντροπαλοσύνης. Το φόρεμα ήταν μισό ροδί, μισό έντονο πράσινο και στη μέση κεντημένα είχε λουλούδια σε όλα τα σχετικά χρώματα. ΄Ηταν αγαπημένο μου.

Φαντάζομαι λοιπόν πως με χτένισαν (πολύ μαλλί είναι η αλήθεια, αν και αλά γκαρσόν). Με έστησαν, μου είπαν να είμαι σοβαρή (χούντα είχαμε τότε, όχι παίζουμε, έπρεπε να είναι κάπως η φωτογραφία για να μου επιτρέψουν την έξοδο μάλλον;). Αλλά εγώ τελευταία στιγμή, έσκασα αυτό το δεξί λακκάκι, κι ας έφευγε λίγο το ματάκι που πρόδινε τον στραβισμό που αργότερα διορθώθηκε.

Το έσκασα το υφέρπον χαμογελάκι, τρελή κι αδέσποτη, παρόλη την αγάπη, από τότε. ΄Εκανα δήλωση. ΄Οχι μετανοίας, όχι. Δήλωση κοινωνίας. Τι είμαι και τι θέλω. Και τι δε θα κρύψω ποτέ.

Νιώθω λίγο σαν η ζωή μου να γυρνά προς τα πίσω τώρα…. ΄Οπως ο Μπέντζαμιν Μπάττον, αν έχετε δει την ταινία. Αν δεν την έχετε δει, είναι η ώρα. Στο σημείο που είμαι μεγάλη, δε θα πω γρια, δε μου ταιριάζει η λέξη, κι αρχίζω και μικραίνω.

Νομίζω πως σιγά-σιγά, στο τέλος, θα φτάσω, στη γέννηση. Και ως μωρό θα βγω στον κόσμο με την πρώτη ανάσα. Και δύο πράγματα θα είναι ακριβώς τα ίδια. No matter what.

Δύο πράγματα. Η αγάπη και η έμπνευση. Στην πρώτη ανάσα θα έχω στην καρδιά μου την αγάπη.

Και τη λαχτάρα να περιγράψω στο χαρτί τη ζεστασιά της στο πρώτο φως.

Σας ευχαριστώ για την υπέροχη μέρα.

You got me singing

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s