«Πάμε, Ντόλυ!»

Σου αξίζουν όλες οι αναρτήσεις, Λούκυ !

dimart

Αντίο Λουκιανέ

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ο Φίλος μας. Δεν είχε στη συνείδησή μας τη θέση του ποιητή και του οιονεί δασκάλου, που κατείχε ο Σαββόπουλος, ήταν κάτι πολύ πιο κοντινό μας. Έτσι φάνταζε, τουλάχιστον, έτσι ήθελε να φαντάζει. Λίγο ναΐφ, τίποτα το πολύ εκλεπτυσμένο. Ήταν αυτό που έλεγε: «… Πρέπει ακόμα να προσέχεις να ’ναι ξύπνιοι οι μουσικοί. Έτσι που αν δεν ξέρεις νότες, να ξέρουν αυτοί. Ένα τραγούδι, για να ’ν’ τραγούδι, θέλει λόγια απλά. Ένα τραγούδι, για να ’ν’ τραγούδι, θέλει κάποιο μπλαμπλά…»

Δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ άλλος συνθέτης-στιχουργός-τραγουδιστής με λιγότερη σπουδαιοφάνεια από εκείνον. Αλλά, φυσικά, μόνο ναΐφ δεν ήταν. Γιατί πώς θα κατάφερνε τότε να περιγράψει με τόση ακρίβεια, με χιούμορ, με σαρκασμό την Ελλάδα δύο δεκαετιών – του ’70 και του ’80 – με τα Μικροαστικά το 1973, τα Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας το 1975, το Είμαι ένας φτωχός και μόνος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 136 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s