Τόσα καλοκαίρια….

kingfish1

Η Αλκυόνη βολεύτηκε λίγο πιο αναπαυτικά. Ο ήλιος ήταν ήδη ψηλά. Ζεστός, λαμπερός και φιλόξενος. Είχε γεννήσει τα αυγά της από προχτές και τώρα τα κλωσσούσε, περιμένοντας στοργικά αν και κάπως ανυπόμονα να βγουν τα κλωσσόπουλα απ΄τα κελύφη τους.. Ν΄ακουστεί ο χαρακτηριστικός τριγμός και να γεμίσει τιτιβίσματα και φωνές η φωλιά..

Δίπλα της η Ευρώπη, με μια χρυσή χτένα ξεμπέρδευε τα μακριά μαλλιά της κι αναλογιζόταν κι εκείνη τα παιδιά της…. Το βλέμμα της έδειχνε αφηρημένο, ή ακόμα πιο πολύ, χαμένο πέρα, στον ορίζοντα της Αφρικής, κατά τις ακτές της Λιβύης, όσο μπορούσε να διακρίνει στη θάλασσα τις νοητές γραμμές. ΄Εμοιαζε αφηρημένη, αλλά σκεφτόταν σοβαρά.

– Αλκυόνη, να σε ρωτήσω κάτι;

–  ΄Ο,τι θες.

Η Αλκυόνη την κοίταξε γλυκά. ΄Ηταν πανέμορφη, η φίλη της, αλλά βασανισμένη. Και σκεφτόταν, ανέλυε, βασανιζόταν πολύ.

– Κάθε φορά κάνεις αυτό το ταξίδι. Περίπου το ίδιο. Κάθε χρόνο. Περνάς την καταιγίδα, φτεροκοπάς για μέρες για να έρθεις κυνηγημένη να γεννήσεις εδώ. Πώς τ΄αντέχεις; Δεν κουράστηκες ; Δεν απηύδησες ; Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια;

Η Αλκυόνη την κοίταξε φορώντας το πιο αινιγματικό της χαμόγελο. Αινιγματικό δεν ήταν, έμοιαζε. Ανάμικτη γλύκα με σοφία, γνώση με συναίσθημα, αποδοχή του πεπρωμένου αλλά και γενναιότητα. Αντιφατικά αυτά, αλλά μέσα της όλα. Παρόντα. Κάθε στιγμή.

– ΄Οχι, Ευρώπη. Δεν κουράστηκα. Δεν βαρέθηκα. Κάθε χρόνο κάνω αυτό το ταξίδι όπως λες. Ο σκοπός κι ο προορισμός είναι ο ίδιος. Αλλά το ταξίδι είναι πάντα διαφορετικό. Ποτέ δεν είναι ίδιο. ΄Εχει δυσκολίες και ομορφιές. Μα να σου πω κάτι; Κάθε χρονιά ξεκινώ σα να είναι η πρώτη φορά. ΄Οταν το ταξίδι τελειώνει, το έχω ήδη ξεχάσει. Το μυαλό μου τρέχει στο παρόν και στο μέλλον που θα φέρει το επόμενο. Κι όταν έρθει η ώρα του, το περσινό ταξίδι έχει γίνει μια ανάμνηση, απ΄την οποία έχω κρατήσει μόνο την ομορφιά του τοπίου. Και το συναίσθημα της ελευθερίας που σου δίνει το πέταγμα.

– Ναι…. ΄Εχεις δίκιο. Νοσταλγώ τα παλιά. Δεν είναι καλό. Πρέπει να κοιτάξω μπροστά. Μπροστά όμως είναι οι ακτές της Αφρικής και κάπου εκεί θα βρίσκονται τα παιδιά μου. Πίσω είναι ο κατατρεγμός και τα όνειρα. Η προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο.

– Η προσδοκία έχει αγωνία και όταν δεν εκπληρώνεται, απογοήτευση. Τα ξέρεις δα, αυτά, εσύ ειδικά, Ευρώπη. Με άλλα όνειρα ξεκίνησες κι αλλού κατέληξες. Αλλά άκου : ΄Ηταν ωραίο το ταξίδι. Και τα παιδιά, Ευρώπη, τα παιδιά…..

Τα πουλιά είναι παιδιά. Τα παιδιά είναι πουλιά. Ανοίγουν φτερά και πετάνε. Μακριά. Στην καρδιά μένει η αγάπη μόνο. ΄Ωσπου να ξαναγεννηθούμε. ΄Ωσπου να ξανανταμώσουμε. ΄Ωσπου να μας τυλίξει η ζωή στην αγκαλιά της αγάπης. Χωρίς παλιά μνήμη. Χωρίς πληγή. Χωρίς προσδοκία.

Η Αλκυόνη αναρρίγησε, γιατί αναγνώρισε τον ήχο. Το χαρακτηριστικό τρίξιμο που παράγει το βρεφικό ράμφος όταν σπάει το ασβεστολιθικό κέλυφος.

Η ζωή ξαναρχίζει. Ανοίξτε στην ΄Ανοιξη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s