Μνήμη ολοκαυτώματος – 27/01/1943

Οι αμυγδαλές μου πονάνε απ΄τις φωνές. Αλλά η φωνή μου ήταν δυνατή και η σκέψη μου καθαρή. Δεν προσέβαλλα κανέναν. Πήρα το τρόλεϊ να έρθω σπίτι. Κι έπεσα σε μια συζήτηση, περί μεταναστών, που μας παίρνουν τις δουλειές, «κι εμένα που ο γιος μου είναι άνεργος και σκέφτεται να φύγει με τόσα πτυχία, θα τους ταϊσω εγώ: ‘.

Δεν σιώπησα. ΄Οχι αυτή τη μέρα. Και καλά έκανα. Τη ρώτησα τι την πειράζουν. Μου είπε δε χωράνε στην Ελλάδα. Το κράτος να τους ταϊσει, όχι εγώ. Εγώ κοιτάω το σπίτι μου και την οικογένεια μου. ΄Ετσι είπε. Σε μια τέτοια μέρα. Στην επέτειο του ολοκαυτώματος. Στην Ελλάδα.

Είπε κι άλλα. Δύο ήταν κι ήρθε κι ένας τρίτος. Γενικά να πάνε να πνιγούνε επιθυμούσαν. Ο τρίτος της παρέας το είπε. Ιταλός στην Ελλάδα 18 χρόνια. Του θύμισα τους πεινασμένους Ιταλούς που κρύβανε οι Αθηναίοι στα σπίτια τους, όταν μου είπε να πάρω τους πρόσφυγες στο δικό μου. Με έστειλε στο διάολο και προσφέρθηκε να το ξανακάνει.

Γενικά, η επίθεση επεκτάθηκε. Να τους πάρω εγώ, να τους ταΪζω εγώ, τους βιαστές και εγκληματίες και κλέφτες μετανάστες, τσιμέντο στα πόδια και πνίξιμο πετάχτηκε ο Ιταλός, το έπαιξαν Χριστιανοί τους θύμισα το γάμο στην Κανά, θυμήθηκαν τους κουμουνιστές, το Κράτος και όλους αυτούς τους κόκκινους τέλος πάντων που μας τους έφεραν εδώ που δεν χωράμε.

Δεν ήμουν μόνη. ΄Οχι,ε υτυχώς δεν ήμουν μόνη. ΄Ενας κύριος και μια κυρία ακόμα. Προσπαθούσαμε σε κόσμιο επίπεδο. Σε κάποια φάση πέσαν οι μάσκες κι αρχίσαμε πλέον να μιλάμε καθαρά για φασισμό και Χ.Α. ΄Ετσι θέλει, αγάπη μου. Φωνή. Δυνατή. Δε θέλει πια ανοχή.

Αν είναι κανείς να συντηρήσει τη μνήμη, πρέπει πρώτα να διαβάσει, να μάθει, να ρωτήσει, να καταλάβει. Γιατί η συζήτηση έφυγε απ΄τους Σύριους κι έφτασε στους Εβραίους κι από κει κατηγόρησαν μέχρι τους Μικρασιάτες και τους Πόντιους.

Το φασισμό τον πατάς στο κεφάλι. Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει αυτό. Δε σιωπάς. Δεν αποφεύγεις τη συζήτηση. Υψώνεις φωνή. Επιχείρημα. ΄Ετσι τιμάς τη μνήμη. Αν σιωπάς, όπως σιώπησαν πολλοί τότε, τους παίρνουν τους Εβραίους και χάνονται στη νύχτα και δεν τους ξαναβλέπει κανείς. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Στον αγωγό της Ντακότα. Στη Συρία. Στο Μπατακλάν. Στο Πακιστάν. Στους Ταλιμπάν. Ναι.

Αν δεν υψώσεις φωνή, δεν είναι ανοχή, είναι συνενοχή. Δικαίωμα στη μνήμη έχουμε όλοι. ΄Ενας λαός ή ένας άνθρωπος, – το ίδιο ισχύει – αν δεν έχει μνήμη, δεν έχει Ιστορία. Δε γράφει Ιστορία. Δεν είναι κομμάτι της Ιστορίας.

Θα κλείσω με κάτι που μου έστειλε ένας φίλος πριν λίγο. Την ώρα ακριβώς που τελείωνε το περιστατικό, o Georges Glykofrydis, μου έστειλε κάτι που το παραθέτω αυτούσιο, με την άδειά του, στα αγγλικά,( καλό είναι γιατί μας διαβάζουν και στα πέρατα) :

«Memory is like strange candles that does not stop burning even after they are extinguished.»

΄Οπως σημειώνει σήμερα σχετικά,» για συγκεκριμένους προσωπικούς λόγους αφιέρωσα κάποια χρόνια και καταβυθιστηκα στο πώς ήταν όταν ο άνθρωπος κατήργησε τον εαυτό του (σημ. για το βιβλίο του Δέκα ώρες Δυτικά, που έχει ως κεντρικά πρόσωπα τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης).

Δεν ήταν τραγωδία αυτό που έμαθα εκεί, ήταν ο θάνατος από μέσα.»

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s