It’s been a great year …. 2016.

img_2136
Τώρα θα φάω ένα μελομακάρονο. Και θα κάτσω να γράψω ένα κείμενο που πολλές μέρες το σκέφτομαι.
Θέλω να σας πω για το 2016. ΄Ηταν μια συγκλονιστική χρονιά. Μια χρονιά-σταθμός, μια χρονιά που χώρισε και ξεχώρισε. Ξεχώρισε γιατί χώρισε τη ζωή μου στα δύο. Στο πριν και στο μετά. Στο παλιό και στο καινούργιο. Στο στερημένο και στο πλούσιο. Στο ευτελές και στο ποιοτικό. Στο άσχημο και στο όμορφο. Στο αγχώδες και στο ήρεμο. Στο φασιαρόζικο και στο σιωπηλό. Στο ανυπόμονο και στο υπομονετικό.
Α ναι, τούτη η χρονιά είχε πολλή σιωπή. Αδυσώπητη, δημιουργική, διδακτική, λυτρωτική σιωπή. Εύγλωττη σιωπή. Που μετρούσε το χρόνο, το χώρο και τις αξίες μου με καινούργια παλάντζα. Που μου χάρισε άπλα να σκεφτώ, να επαναπροσδιορίσω, να πενθήσω, να χαρώ μόνη μου. Για μένα όλα.
Η χρονιά αυτή είχε πολύ αέρα. Κόσμος πήγε κι ήρθε. Πρέπει να ευχαριστήσω τα πρόσωπα που έφυγαν απ΄τη ζωή μου, με σκληρό ή απαλό τρόπο. ΄Εκαναν χώρο ώστε να έρθουν να με κατακλύσουν ένα σωρό όμορφα πρόσωπα, όμορφοι άνθρωποι γεμάτοι καλή ενέργεια και να μου ζεστάνουν την ψυχή που τόσο παγωμένη ήταν… Και τους ευγνωμονώ.
Η χρονιά αυτή είχε έμπνευση τρελλή. Κάποιοι μυστικοί κρουνοί, ηθελημένα ή αθέλητα κλειστοί για χρόνια άνοιξαν κι αυτά τα δάχτυλα τρελλάθηκαν να πληκτρολογούν, να πιάνουν πένες με φτερά και σινική μελάνη και να δημιουργούν, να πλέκουν τα χνάρια της καινούργιας μου ζωής που θα περνάει νομοτελειακά, καρμικά και δικαιωμένα από κει πλέον. Ευχαριστώ.
Τελικά και εντελώς, ακριβώς και πανάκριβα, πλήρωσα αυτή τη χρονιά το ευχάριστο τίμημα για να μου απαντήσει η Αγάπη στο αδυσώπητο ερώτημα που της έστειλα με μέιλ, φαξ, ινμποξ, τσατ και ό,τι άλλο διαθέσιμο μέσο του παρόντος ή του προηγούμενο αιώνα :
Δεν έχω τελειώσει με την Αγάπη. Και θα είναι πάντα και για πάντα παρούσα στη ζωή μου. Και θα τη νιώθω για αντικείμενα, πλάσματα και ιδέες. Για ηλιοβασιλέματα, μουσικές και στιγμές συναρπαστικές που με αποζημιώνουν για όλη τη φρίκη που είχα μαζέψει στις αποσκευές μου. Για ξεχωριστούς ανθρώπους που ούτε ήξερα ότι μου αξίζουν.
Α, έμαθα να κάνω και παραγράφους στις αναρτήσεις. Είναι πιο ωραίο αισθητικά και χωρίζονται και τα νοήματα. Δεν ξέρω γιατί δεν το έκανα πριν εδώ. 🙂
΄Ενα δάκρυ κύλησε. (Ευτυχώς στο χαλί, οπότε απορροφάται!). Της λύτρωσης. Σας εύχομαι καλή ενσυναίσθηση και μια υπέροχη καινούργια χρονιά. ΄Ολος ο χρόνος είναι δικός μας. Οι γνώσεις και τα συναισθήματα είναι η περιουσία μας. Ας την αξιοποιήσουμε.
Υ.Γ. Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s