4 Νοεμβρίου 1993: Μια απρόσμενη κηδεία

Για τον Φεντερίκο Φελλίνι, στην επέτειο του «θανάτου» του. Δεν πεθαίνουν ποτέ αυτοί.

dimart

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Σεπτέμβρη του 1993 πήρα (επιτέλους) το πτυχίο μου και τέλη Οκτωβρίου ξεκίνησα το ταξίδι μου με το Interrail – ήμουν είκοσι τεσσάρων, σχεδόν στο τσακ πια από άποψη ορίου ηλικίας. Εγώ και το βαρύ μου σακίδιο επρόκειτο να επισκεφτούμε φίλους διάσπαρτους ανά την Ευρώπη, διανύοντας μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε διάστημα ενός μήνα. Πέρα από την αναψυχή του πράγματος, είχα να πάρω και μια απόφαση, τι θα έκανα στη ζωή μου. Αυτό, ήλπιζα απλώς πως θα προκύψει με κάποιο τρόπο, μέσα από την κίνηση – των τρένων, των πλοίων και τη δική μου. (Η απόφαση όντως προέκυψε. Το μέλλον, βέβαια, αποδείχθηκε, ως όφειλε, άλλ’ αντ’ άλλων.)

Αφού αποβιβάστηκα στο Μπρίντεζι και τριγύρισα λίγο στην Απουλία, ανέβηκα στη Ρώμη. Πρώτη μου φορά. Με μακαρονάδες και τραμετζίνι για καύσιμο, πέρασα δυο μέρες χοροπηδώντας από μουσείο σε μουσείο, κάνοντας ακροβατικά για να μην με πατήσει καμιά βέσπα ενδιαμέσως. Μου τρέξαν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 514 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s