Της 28ης….

Αγαπημένη μου,

Πολλές φορές αρχίνισα κι ύστερα έσκισα αυτό το γράμμα. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ να  αποφασίσω τι να γράψω. Να σου  γράψω την αλήθεια για το πώς περνάμε εδώ με κάθε λεπτομέρεια για να αλαφρώσει λίγο το βάρος που έχω σην ψυχή μου, ή να σου γράψω τις ηρωικές περιπέτειες που ζω για να αισθανθείς καλύτερα και πιο ήσυχη εσύ που με περιμένεις πίσω;

Θα σου μιλήσω ειλικρινά αλλά και παραμυθένια. Κι ό,τι βγει. Τύψη καμία γιατί εδώ  στα βουνά παγώνουν τα πάντα, ακόμα και οι ενοχές. Σήμερα φάγαμε λίγο καλύτερα από χτες που δεν είχαμε φάει απολύτως τίποτε.

Το δάσος είναι πανέμορφο αυτή την εποχή, γεμάτο χρώματα κι αρώματα, Θα είναι ωραίο όταν θα γίνει Ειρήνη να περπατήσουμε  εδώ μαζί αγκαλιά. Να δεις τα πέπλα των φυλλωμάτων με όλες τις αποχρώσεις του φθινοπωρινού καφέ και του χειμωνιάτικου πράσινου, λαδί, κυπαρισσί, σκούρο χακί σαν τη χλένη μου την τρύπια…. Και ν απολαύσεις τη σιγαλιά του δάσους χωρίς τις ριπές των οπλοπολυβόλων που κόβουν τον πηχτό αέρα κομματάκια.

Αγαπημένη μου, τις νύχτες η καρδιά μου παγώνει πιότερο απ΄την έλλειψή σου παρά απ΄το κρύο. Κινδυνεύουμε από κρυοπαγήματα αλλά γι’αυτά φοράμε έστω κι αυτοσχέδια γάντια για να μην χάσουμε κανένα δάχτυλο. Στην καρδιά μου τι να της φορέσω για να ζεσταθεί;

Μονάχα εκεί, κατά το χάραμα ή λίγο πριν, εκεί που είναι να γίνει η αγάπη μου ουρλιαχτό απελπισμένο να τ΄ακούσεις ως το παραθύρι σου, εκεί έρχεται η μορφή σου που κοιμάται τάχα δίπλα μου όπως τότε στο κρεβάτι μας, το χέρι σου μέσα στο χέρι μου κι η μυρωδιά σου μέσα στα σεντόνια κι αντί να ξεσκιστεί η καρδιά μου σε κορδέλες ματωμένες και να βάψει το αίμα της τα δέντρα γύρω και τη χλένη κατακόκκινη, γλυκαίνει η έκφραση μου, ζεσταίνεται  το φυλλοκάρδι μου σα να το έντυσα με μάλλινη φανέλα κι αρχίζω να ελπίζω πως γρήγορα θα σε ξαναδώ.

Μ’αν δε σε ξαναδώ , ή σε δω πάλι, ό,τι κι αν γίνει, θα σ΄αγαπώ. Στη ζωή και πέρα απ΄τη ζωή. Δε λέω πέρα απ΄το θάνατο, γιατί κι ο θάνατος ζωή είναι αν είμαι στο πλευρό σου.

΄Όταν τελειώσει ο πόλεμος …. Θα περπατήσουμε μαζί στο δάσος. Θα σου φιλώ το πιο γλυκό σου όνειρο. Και θα φυσήξω στην ψυχή σου αγάπη να κλείσουν όλες οι πληγές. Σ΄αφήνω τώρα, τα φώτα του θαλάμου κλείνουν και η τρομπέτα βαράει σιωπητήριο.

Θα με περιμένεις;

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s