Η παλιά πληγή….

 

2285_49949674409_8840_n (1)

 

2008, Ιανουάριος 19, 7 το πρωί, Αίθουσα Χειρουργείων.

Ερρίκος Ντυνάν. Η ζωή μου όλη μπροστά μου. Τοπική νάρκωση. Δεν πονάει λιγότερο από ένα δόντι. Πριν λίγο, έχουν βγει οι πλάκες, η διάγνωση αυτόματος πνευμοθώρακας.

Τα δάκρυα έχουν ήδη τρέξει ανεξέλεγκτα, τα γόνατα έχουν κοπεί. Η ανάσα δύσκολη απ΄την προηγούμενη νύχτα. Τα τηλέφωνα έχουν ανάψει, οι συνεννοήσεις με συγγενείς και γιατρούς φίλους έχουν γίνει. Και τώρα μπροστά μου, η γιατρός ανακοινώνει με σταθερή φωνη ότι έχω βλάβη, ότι ο πνεύμονας έχει συρρυκνωθεί και πρέπει να μπει μπιλάου. Κινέζικα όλα αυτά. ΄Οροι ακατάληπτοι.

Μπαμπά;;; Γιατί άφησες να συμβεί αυτό; Τι έχω ; Γιατί; Είμαι μόνη μου. Μόνη μου.

Παίρνω τον Τάσο. ΄Εχω Καρκίνο; ΄Οχι, ρε βλαμένο, αλλά αυτόματο πνευμοθώρακα, – πώς τα κατάφερες; ΄Ελα, πάγια διαδικασία είναι, η Στέλλα είναι καλή γιατρός κι ο Πέτρος εξαιρετικός χειρουργός.

Μπαίνει ο άντρας μου. Τι πάθαμε, τον ρωτάω, τι πάθαμε; Μπούρδες. Είναι υγιέστατος. Τίποτα δεν πάθαμε, εγώ το έπαθα. Δεκαοχτώ ώρες γέννα και δεν φοβήθηκα και τώρα καταρρέω. Και δεν υπάρχει κανείς. Μπαμπά…..;;;;

΄Ολα γαλάζια. Μπλούζα φαρδιά, σκουφάκι και καλύπτρες για τα παπούτσια. Στο φορείο. Η τοπική έχει δράσει. Από πάνω μου, ο Χριστόφορος, ο νοσοκόμος μου κρατάει το χέρι. Το αριστερό. Πρέπει να είμαι με τα χέρια ανοιχτά.

– Σαν τον Εσταυρωμένο, μου λένε για να είναι παραστατικοί.

Είναι εύγλωττοι. Παίρνω τη στάση του. Διαισθάνομαι όλο το μαρτύριο που θα ακολουθήσει. Μπαίνω στο ρόλο. Αλλά δεν έχω τη δύναμή του.

Είμαι μόνη μου. Δεν έχω κανέναν.

Ο χειρουργός μεθοδικά προσπαθεί να βρει κενό στο μεσοθωράκιο. Εϊμαι αδύνατη και οι αποστάσεις μεταξύ πλευρών πολύ μικρές. Κάποια στιγμή βρίσκει δίοδο. Τρέμω. Το ξένο σώμα, ένα άσπρο λαστιχένιο σωληνάκι μπαίνει στο θώρακά μου να φυσήξει αέρα και να βοηθήσει τον πνεύμονα να πάρει την αρχική του θέση.

Τον βοηθάει. Ο πνεύμονας αρχίζει να ανεβαίνει. Πρέπει να παραμείνω ακίνητη, ενώ ο πνεύμονας ξανανιώνει και με ιλιγγιώδη ταχύτητα χτυπάει τα τοιχώματα του θώρακα προσπαθώντας να βρει….. το τέρμα; Τον ουρανό; Τι;

Λειτουργεί περίπου σαν θάλαμος ασανσέρ, σαν την καμπίνα, στα θρίλερ έργα. Ο χειρότερος εφιάλτης μου, ένα τρελό ασανσέρ, γίνεται πραγματικότητα. Η καμπίνα, σε τρελή πορεία προς τα πάνω, χτυπάει τα τοιχώματα του ασανσέρ. Αλλά δεν είναι τσιμεντένια. Τα τοιχώματα είναι ο θώρακάς μου και πονάει αβάσταχτα. Και δεν μπορώ να κουνηθώ. Δεν ΠΡΕΠΕΙ να κουνηθώ γιατί η διαδικασία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Πρέπει να περιμένω τα ράμματα στην οπή να τελειώσουν.

Δεκαοχτώ ώρες γέννα και δεν πόνεσα τόσο. Δε φοβήθηκα τόσο. Δεν απελπίστηκα τόσο. Συγχαρητήρια μου έδιναν όλοι. Και δίπλα μου υπήρχαν ζαχαρωτές καραμέλες. Και είδα το γιο μου. Κι είχα τεράστια δύναμη και κουράγιο.

Τώρα, συνειδητοποιώ την ερημιά μου, τον πόνο, την απόγνωση και τη δύναμη της φωνής μου. Μια η πόρτα του χειρουργείου. Δεύτερη διπλή, με δύο φύλλα παραέξω, και μία η αυτόματη ακόμα η βαριά που ανοίγει με κωδικό. Το ουρλιαχτό μου ταξιδεύει ως εκεί και την τρυπάει άνετα κι αυτήν. Ο ήχος έχει μεταδοθεί μέχρι την αίθουσα αναμονής.

΄Ενα ουρλιαχτό που έβγαινε απ΄την ψυχή μου. ΄Ενα μετατραυματικό σοκ που κράτησε οχτώ χρόνια. Λίγοι κατάλαβαν. Λίγοι ένιωσαν. ΄Εσκασα. Μα έπρεπε να λογοδοτώ συχνά ακόμα και γι΄αυτό. Και για το τσιγάρο. Και για τα νεύρα. Και για την απελπισία. Και για τη δύναμη.

Ο Τζώρτζης, ο γιατρός μου, ήταν πάντα δίπλα. Αφήστε την ήσυχη, έλεγε, έχει υποφέρει πολύ και δεν μπορεί άλλο. Δε χρειάζεται να υπομένει άλλο. ΄Εχει δικαίωμα να ανασάνει. Από την αρχή έτσι μίλαγε,από τότε που οι νοσοκόμες μου δίνανε κάτι παυσίπονα που κάνανε μόνο για καραμέλες.

Πολλοί ήταν οι άγγελοι από τότε. Και οι φύλακες. Κι οι φύλακες-άγγελοι. Σιγά-σιγά έγιναν όλα.

Η πληγή έκλεισε την άνοιξη του 2016. Γιατί τα μοιράστηκα σήμερα όλα αυτά; Τώρα ήταν η ώρα. Οκτώ χρόνια μετά. Μου ήρθε σαν ενόραση. Δεν με πονάει πια. :Ανάσανα. Η πληγή έθρεψε. Η Αγάπη είναι πανταχού παρούσα κι εγώ εξακολουθώ να τη γεύομαι και να την ψάχνω όπου.

Κι έμεινε η ουλή. Συνειδητοποίησα πόση αξία έχει το ότι μου θυμίζει την παλιά πληγή. Μου δίνει σήμα όταν αλλάζει ο καιρός. Και είπα. Τώρα είναι η ώρα να γράψεις επιτέλους γι΄αυτό. Για την πληγή. Και για την αενάως παρούσα Αγάπη. Παρόλη. Επειδή. Ακριβώς επειδή.

Είσαι καινούργια με παλιές κλειστές πληγές που έχουν μνήμη. Επιτέλους.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s