Eνσταντανέ #3 Στα βάθη της Πλάκας

À la Folie

Μεσημέρι. Σχεδόν αργά. Σχεδόν καλά και φρόνιμα. Μόλις έχω αρχίσει να αναπνέω από την κρίση άσθματος, που μου προκαλεί κάθε πρωινό. Κάθε ατελεύτητο πρωινό, που με κάνει να καρτερώ με μανία το βράδυ και που με κάνει να προσπαθώ να εφευρίσκω τρόπους για να παίρνει το ρολόι όλο και πιο γρήγορα τις στροφές. Κάθε μέρα μοιάζει με αντεστραμμένη ζωή. Πρωί θάνατος, μεσημέρι ψυχοραγούμε , τα βράδια ζούμε υγιείς μέσα στις καταχρήσεις και τις σκέψεις μας.


Αποβιβάζομαι. Το τρένο φεύγει. «Μοναστήριον» για επίγειους αμαρτωλούς που μοιάζουν με Αγίους. Μοναστηράκι για εμάς τους κοινούς θνητούς, που απλά παρατηρούμε , για όσους δεν σκοπεύουμε να πάμε ούτε σε Παράδεισο ούτε σε Κόλαση, αλλά να εγκλωβιστούμε εδώ , ισόβια καταραμένοι στην επανάληψη της δυστυχίας. Για εμάς τους κυνηγημένους δηλαδή. Για εκείνους που μόνη ηδονή είναι η αίσθηση του τώρα και της προσωρινότητας. Η αίσθηση του πως είναι να ζεις. Έστω για λίγο. Έστω για…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 500 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s