Καλημέρα και καλή δουλειά…..

κηπος τσιπρας

 

Πριν από ένα χρόνο τέτοια μέρα, πήραν το μετρό και κατέβηκαν στο Σύνταγμα για τη μεγαλειώδη συγκέντρωση υπέρ του ΟΧΙ. Γράφτηκαν και τι δε γράφτηκαν, κατεβατά ολόκληρα για το πώς και πόσο το όχι μετατράπηκε σε ναί, αφήνω τον τόνο επίτηδες, για την προδοσία, για τα Μνημόνια του Τσίπρα.

΄Ενα χρόνο τώρα, κρατάω σχετικά χαμηλό προφίλ και δε γράφω πολλά. Γιατί θέλω να κάτσουν μέσα μου. Θέλω να έχω το πλεονέκτημα να τα δω ψύχραιμα. Και από απόσταση. Και κάθομαι να γράψω τώρα, γιατί αύριο θα γίνει χαμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και δε θέλω η φωνή μου να χαθεί.

΄Ενα χρόνο μετά, λοιπόν. Με ψυχραιμία. Αλλά όχι με απόσταση. Γιατί αυτός ο πολιτικός άνδρας κι αυτή η Κυβέρνηση, Πρώτη Φορά Αριστερά στην Ελλάδα, από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, δε με κράτησε ποτέ σε απόσταση. Φρόντισε για μένα όσο καμμία άλλη πριν. ΄Οσο καμία μέσα στην κρίση.

΄Ενα χρόνο μετά, ο μισθός μου είναι σταθερός. Δεν ξυπνάω με τρόμο ότι θα απολυθώ. Μπορώ κι έχω συμμαζέψει τα χρέη μου στην Εφορία και τις ρυθμίσεις μου προς τις Τράπεζες και ΔΕΚΟ. Μπορώ να είμαι ήσυχη ότι δε θα μου πάρουν το σπίτι. Οι κοινωνικές δομές λειτουργούν. Ο Πολάκης σαρώνει έξω και μαζεύει τα ασυμμάζευτα ετών στην Υγεία. Εξοικονομούνται πόροι. Διαμορφώνονται στρατηγικές. Η Ρένα χτίζει γέφυρες και συμμαχίες με τους έξω σε τοπικό επίπεδο.

Πέρασαν διάφορα στελέχη, δοξάστηκαν κι ύστερα εξευτελίστηκαν. ΄Εγιναν τραγέλαφοι, λάθη, παραλείψεις, αλλά όλα μαζεύτηκαν, επιτόπου και γρήγορα διορθώθηκαν. Αδικίες αποκαταστάθηκαν. Παράλληλα με την έξω διαπραγμάτευση που πήγε καλά κατά το λιγότερο οδυνηρό στο πετσί του μέσου ΄Ελληνα που καταληστεύτηκε από τις ρεμούλες των τυχοδιωκτιών και απ΄την τοκογλυφική συμπεριφορά των τραπεζών. ΄Οσοι δεν άντεξαν τη μάχη, σήμερα δεν είναι πια εδώ. Κάποιοι που φαίνονται αντίθετοι αλλά δεν είναι, τη δίνουν σήμερα από άλλα μετερίζια. Αλλά ο αγώνας συνεχίζεται. Ο όρος αριστερή παρένθεση δεν ευοδώθηκε στην πράξη.

Στη φωτιά του πολέμου αυτού, του ακήρυχτου, ένας μικρός Κεμάλ  με μέτρια αγγλικά και πρωτοφανείς ενδυματολογικές επιλογές, με ήθος και συνέπεια. Ακούραστα μερόνυχτα και με μια βαλίτσα στο χέρι να διεκδικεί συνεχώς. Και να έχει καταφέρει σήμερα, από κει που η Ελλάδα ήταν ταπεινή και καταφρονεμένη, λιθοβολημένη και αποαξιωμένη, να έχει σταθεί στα πόδια της, να έχει μαζέψει τα κομμάτια της, να έχει σηκώσει το μέτωπο της καθαρό της ψηλά και να είναι σε τέτοια ψυχολογία που να ανοίγει τα περσινά καλοκαιρινά να βάλει εκείνο το ξεχασμένο γαλανό φουστάνι που μες την απελπισία της και την κρίση, ούτε θυμόταν ότι υπήρχε. Αυτό το φουστάνι πρέπει να το έχει φρεσκαρισμένο κι έτοιμο. ΄Ισως χρειαστεί να πάει και σε καμιά απονομή.

Και γύρω μια σειρά από στελέχη,  άλλα πολύ γνωστά και άλλα λιγότερο, που κεντούν στο βασικό καμβά, είναι πολλά ακούραστα μυρμήγκια που καθημερινά προχωράνε τον ήλιο, που για να γυρίσει θέλει δουλειά πολλή. Αλλά είναι ένας ήλιος νοητός, που γεννιέται απ΄τη Δικαιοσύνη και υπηρετεί τη Δημοκρατία. Και λάμπει όλο και πιο πολύ. Και λάμπει μαζί και η ξεκάθαρη σκέψη τους που έχει πάντα επιχειρηματολογία, ειρμό και σχέδιο.

Θα τελειώσω με μερικές καινούργιες όμορφες λέξεις που συμπληρώνουν την εικόνα. ΄Αλλος άνθρωπος. Συνέργεια. Κοινωνικό Μέρισμα. Τοίχος Καλοσύνης. Προσφυγικό σχολείο. Δωρέαν περιθαλψη. Καταπολέμηση της Διαφθοράς και της Διαπλοκής. ΕΡΤ.  Αλληλεγγύη. Δεν είναι όλα. Είναι μόνο όσα μετράνε για τους πολλούς και για μένα, για όσα με συγκίνησαν και με άγγιξαν σαν αλλαγές νοοτροπίας και σαν προχώρημα της κοινωνίας στο χρόνο που πέρασε. Και τα στοιχήματα προχωράνε ένα-ένα, πληρώνονται ένα-ένα και θα κλείσουν το καλοκαίρι ένα μεγάλο κύκλο με το νομοσχέδιο για την απλή αναλογική και την αλλαγή του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου οριστικά.

Και θα κλείσω με μια εικόνα. Καμιά φορά, τα πρωινά, μέσα στο τρόλεϊ που με πάει στο γραφείο ακούω σφυρίγματα. Οι τροχονόμοι κατεβαίνουν να ρυθμίσουν την κίνηση στη μικρή διαδρρομή απ΄το σπίτι του Αλέξη ως την Πατησίων. Δύο αυτοκίνητα. Καμία αναστάτωση. Κανένα ιδιαίτερο σχέδιο. Απλά ένα δυο στενά κλείνουν για δευτερόλεπτα, το αυτοκίνητο του περνάει στην Πατησίων, μπαίνει στην κίνηση μαζί με τους άλλους επωχούμενους και πάει στη δουλειά. Σεμνά και ταπεινά. Αυτός στη δικιά του, εγώ στη δική μου. Τον χαιρετάω απ΄το τζάμι κι ας ξέρω ότι δε με βλέπει.

Καλημέρα Αλέξη, καλή δουλειά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s