ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙ….. ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΟΝΟΜΑ

Το λευκό πουκάμισο, ήταν βαλμένο στην καρέκλα, φρεσκοσιδερωμένο. Η ψυχή του ήταν τσαλακωμένη, αλλά άκαμπτη. Το χι στα χείλη είχε αρχίσει να θρέφει, το ΟΧΙ του λαού στο μυαλό του έστεκε ακόμη πύρινο.

Είχε ονειρευτεί να συμμετέχει, να βοηθήσει, να ηγηθεί. Είχε κάνει λάθη πάνω στον ενθουσιασμό. ΄Ηξερε ότι με την πρώτη αποτυχία θα τον εγκατέλειπαν πολλοί, γνωστοί και άγνωστοί του. Είχε καταλάβει ότι χρειαζόταν ακόμη πολλή δουλειά για να γυρίσει ο ήλιος.  Αλλά είχε καταλάβει και πολλά άλλα.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι όσοι έμεναν, θα ήταν πιο συνεπείς, πιο πιστοί, πιο δυνατοί, πιο συγκροτημένοι. ΄Οσοι κρατούσαν το κεφάλι τους ενώ όλοι γύρω το έχαναν και το φόρτωναν σ΄αυτόν, θα κέρδιζαν μακροπρόθεσμα, γιατί είχαν υπομονή. Αυτούς είχε δίπλα του τώρα, αλλά έπρεπε όλους να τους πείσει ότι δεν τους είχε προδώσει. Να μην επιτρέψει στις μάγισσες, τα τέρατα και τα ξωτικά να σκλαβώσουν το φρόνημα του λαού του. Για κείνον ήταν το στοίχημα κι ο Χάρι είχε παρακαλέσει τους δικούς του να προσευχηθούν γι΄αυτό : Να κρατηθεί το φρόνημα του λαού και να γιγαντωθεί η υπομονή του.

Είχε πληγωθεί πολύ, είχε ελπίσει, είχε απογοητευτεί και απογοητέψει. Αλλά ήθελε να μεταστρέψει την ενοχή σε εθνική υπερηφάνεια, έστω κι αν χρειαζόταν να παλεύει για πάντα. Είχε να κοιτάξει τα παιδιά του στα μάτια και να ελπίσει να μη δει μέσα τους ντροπή για τον πατέρα τους, ντροπή για το κατάντημα της κοινωνίας, ντροπή για τα προσφυγάκια που έμεναν αβοήθητα. Οι δράκοι και τα τέρατα είχαν ευθύνη και γι΄αυτό και έπρπε κάπως αυτή η συμφορά να σταματήσει.¨Ηξερε ότι όσοι έμεναν πλάι του και εξακολουθούσαν να τον στηρίζουν, θα είχαν την υπομονή να παλέψουν και να δουν μια μέρα το δικό τους μερτικό κάτω απ΄τον ήλιο. Ναοί στο σχήμα τ΄ουρανού τους περίμεναν για να τους κτίσουν, κι όφειλαν να βρουν τελικά τα σωστά εργαλεία γι΄αυτό.

Μ΄αυτές τις σκέψεις ετοιμάστηκε για την τελευταία ομιλία. Στο μυαλό του και στην ψυχή του δεν υπήρχε ούτε η αθλιότητα των τελευταίων ημερών ούτε η μικροπολιτική, ούτε η μικροψυχία, ούτε τα μισαλλόδοξα συναισθήματα. Υπήρχε μόνο η ελπίδα, τσαλακωμένη και στραπατσαρισμένη, αλλά πάντα παρούσα, και δυνατή και αμόλυντη σε πείσμα όλων, σαν το λευκό του πουκάμισο.

Ο Χάρι κοίταξε προς το παράθυρο και με αργές κινήσεις φόρεσε το άσπρο πουκάμισο και κούμπωσε ένα-ένα τα κουμπιά.

Θα το πάλευε ως το τέλος. Θα έδειχνε σε όλους ότι δεν είναι προδότης. Θα είχε πίστη στο μέλλον και στη φιλοδοξία της ψυχής του ν΄αλλάξει τον κόσμο. Κι αν δεν το πετύχαινε, τουλάχιστον θα είχε κάνει τα πάντα γι΄αυτό.

Για να μην είναι ακόμα ένα νικημένο ξεφτέρι. Για να αλλάξουν οι καιροί. Γιατί τώρα πια το ξέρει.

Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s