Τα μεγάλα ψάρια

À la Folie

Γύρισα μετά από πολύ καιρό στην πόλη που με γέννησε. Οι πρώτες μου δρασκελιές στα σοκάκια ,την αγαπημένη στιγμή της ημέρας. Σούρουπο. Λιγοστά ίχνη θελκτικού ήλιου να χτυπούν τα στόρια κάποιων γηρασμένων από τον χρόνο παραθυρόφυλλων που θυμίζουν κάποιο ξεχασμένο νησί του Αιγαίου.  Σε άλλο σοκάκι ένα παραγκόσπιτο που γεμίζει από δυό οικογένειες τσιγγάνων. Αν ποτέ βρεθείς εκεί  και τους αντικρίσεις να κάθονται όλοι μαζεμένοι , να προσέξεις τα μάτια των παιδιών και πως θα σε κοιτάξουν. Αυτά είναι η ερώτηση στον εαυτό σου, αυτά και η απάντηση.

Το βήμα επιταχύνει. Πρέπει  να προφτάσω ένα σαραβαλιάρικο αστικό λεωφορείο για το παραθαλάσσιο χωριό.  Τα περισσότερα καλοκαίρια περνούν εκεί. Μουντά. Με μία κυκλική επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που είναι ικανή να σκοτώσει και τον πιο παθιασμένο για ζωή άνθρωπο. Eκεί δεν υπάρχει η γλυκιά ηχορύπανση της πόλης. Δεν θα σε ξυπνήσουν το πρωί οι μουσικές επιλογές της γειτόνισσας του διπλανού διαμερίσματος. Δεν θα έχεις…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 575 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s