Μια νεράιδα στις κονσόλες.

Μια φορά κι εναν καιρό, ήταν μια γελαστή κοπέλα. Μια κοπέλα φωτεινή, σιωπηλή σχετικά αλλά εύγλωττη. Ευείδης και ικανότατη. Ήξερε όμως να κοιτά. Και κυρίως να βλέπει.

Ήξερε και να μεταδίδει επικοινωνία. Και να φτιαχνει χημεία. Να πλέκει ουσίες και οινοπνεύματα, ομιλίες και κουβέντες, μαγεία και ατμόσφαιρα, γλύκα και μουσικές, συναισθήματα και συνοχές, στην ηλεκτρονικό της αργαλειό….. Και τα κατάφερνε τόσο τέλεια. Ελεγε τόσα πολλά με τόσα λίγα.

Ειχε όμως κι άλλες χάρες. Για τους λίγους και τους μυημένους. Αδιαφημιστη και γι αυτό φημισμένη, η μουσική που έβγαζαν τα δάχτυλά της οταν ενώνονταν με τις αρτηρίες της καρδιάς της. Κι έντυνε. Μέχρι και παραστάσεις θεατρικές.

Κι ύστερα ηταν η μέθεξη. Αυτό το ελιξίριο που έφτιαχνε οταν ανέβαινε η ίδια να απλώσει τη μουσική της στο κοινό. Πάλι μυημένους και γι αυτο αθώους κι ενθουσιασμένους κι ύστερα ενταγμένους. Αυτό που έκανε και γνώρισα μόλις χθες βραδυ, η φωνή, το χιούμορ, η τέχνη,  η μέθεξη, το συναίσθημα  το απλόχερα δοσμένο χωρίς υποχρέωση, η ψυχή της να φτερουγά στ αυτιά μας και να φτάνει στην καρδιά μας να στάζει βάλσαμο.

Το ελιξίριο Λιάνα. Το alter ego Σοφια. Χτες στο Χυτήριο χύθηκα και ανακαλουπώθηκα. Ευχαριστώ.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s