Ο παλιός κασσετόφωνος….. (κατά το φωνόγραφος)

philips_2202

΄Οποιο Σαββατοκύριακο κι αν ήταν ελεύθερο….. Είχα μια ταλαιπωρημένη τσάντα για εκδρομές, μπορντώ, δυό ρούχα, τα κλειδιά του Ματιού και δρόμο. Πουθενά δεν μπορούσα να πάρω την άδεια εύκολα για να πάω, εξόδους και τέτοια, στο Μάτι όμως, καμία αντίρρηση.

Σχόλαγα από το φαρμακείο και πολλές φορές κατευθείαν, σαν πουλί πετάμενο, έφευγα και πήγαινα στη Μαυροματαίων ν΄αρπάξω όποιο λεωφορείο έφευγε πρώτο. Α και να μην ξεχάσω το σημαντικότερο : Το κασετόφωνο.

Τα ψιλά στο χέρι, βουρ στο λεωφορείο, εγκατάσταση στο κάθισμα, και το βιβλίο πρόχειρο για να περάσει η διαδρομή που ήταν γνωστή, πληκτική και μες στην κίνηση. Ανάσα έπαιρνα μετά τη στροφή του Πικερμίου, στο εργοστάσιο κρασιού, σήμερα νομίζω υπάρχει μόνο το κτίσμα. Και γύρω αμπέλια. Και πράσινο, άρχιζε η εξοχή.

Δεν είχε σημασία αν νύχτωνε. Θα έβρισκα πάντα το σπίτι να με περιμένει, ολόδικό μου, στη μοναξιά ή στην παρέα μου, εκεί τα πρώτα μπάνια μόνη μου, τα πρώτα πετάλια, τα πρώτα κρυφτά και κυνηγητά. Εκεί ήμουν ασφαλής. Κι ένιωθαν για μένα ασφαλείς και οι δικοί μου.

On the road λοιπόν, κι όταν με άφηνε στη Μαραθώνος, έπρεπε να πάρω το δρομί δρομάκι, κανά 20λεπτο, ποδαράτο καμιά φορά και μέσα στο λιοπύρι, όταν όμως ήταν άνοιξη ήταν όμορφα, ησυχία γύρω, ο ουρανός κι εγώ, τα δέντρα ψήλωναν και μ΄αγκάλιαζαν, η άνοιξη τρελή ξεπηδούσε απ΄όλα τα λουλούδια και μου φώναζε έλα, σε περιμένω όλο το χειμώνα, τι έγινες;

Τι έγινα; Μεγάλωνα ώσπου να σε ξαναβρώ, της απαντούσα, περπατούσα με γοργό βήμα, σα να προλάβω το σπίτι να μη φύγει, και τάνιωθα όλα καταπρόσωπο, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τους ήχους, οι πρώτοι κηπουροί ήταν ήδη εδώ και είχαν αρχίσει ξεχορτάριασμα και νοικοκύρεμα στους κήπους.

Και στο λαιμό, μην το ξεχάσω, κρεμασμένο το κασετόφωνο, το πιο βαρύ πράγμα που κουβαλούσα μαζί μου πάντα, αλλά φορητό ! Μου το δίνανε όταν ερχόμουν στο Μάτι για παρέα, ναι ήταν αυτό της φωτογραφίας, με δερμάτινη εξωτερική θήκη, με κουμπί που πήγαινε δεξιά αριστερά να προχωράς ή να πηγαίνεις πίσω στο τραγούδι, το καπάκι κάποια στιγμή είχε σπάσει και η κασέτα πιανόταν γερά να μην πέσει !!!

Και εκείνα τα περπατήματα, οι κατεβασιές, ήταν μαγικές : Σιωπή, φύση και μουσική, συνήθως τα τραγούδια της παρέας, κι εγώ να τραγουδάω δυνατά και μόνη μου και να μη με νοιάζει, γιατί κανείς δεν υπήρχε να μ΄ακούσει.

Ποιος Ντι Κάπριο, εγώ ήμουν η αρχόντισα του κόσμου, η πυργοδέσποινα του Ματιού, κι οι μουσικές κυλούσαν στις φλέβες μου, βάλσαμο, από κάθε καημό, κάθε παράπονο, κάθε έλλειψη, στα 15, στα 16 και στα 17, ήμουν ελεύθερη, οδοιπόρος με προορισμό και με απόλαυση της διαδρομής.

Πρακτική που έμαθα να έχω ενταγμένη στη ζωή μου, ν΄αρπάζω ένα λεωφορείο και να φεύγω, να εξασκώ και να απολαμβάνω αυτή την ελευθερία του ταξιδιού, ας ήταν και απ΄τη δουλειά ως την Πλάκα για να πιω έναν καφέ, αρκεί να ξεφύγω.

Σ΄αυτή την κασσέτα, τραγουδούσαν οι Δήμητρα Γαλάνη και Χάρις Αλεξίου με μια κιθάρα, και τα αγαπημένα μου ήταν το «΄Οχι, δεν πρέπει να συναντηθούμε» του Γιάννη Μαρκόπουλου, που δεύτερη φωνή έκανε ο Θέμης Ανδρεάδης, αγαπημένος μου ούτως ή άλλως από τα σατιρικά του, που το ξανάκουσα σήμερα και στάθηκε αφορμή γι΄αυτό το κείμενο.

Και η Κίτρινη πόλη του Σπανού, με την πένα του Μεγάλου Λευτέρη, που ήταν τόσο θλιμένο, κι όμως μου έδινε το αντίθετο, ελπίδα και μεγαλοπρέπεια, μέσα στη σιωπή, και στη φύση, το σιγοτραγουδούσα με δάκρυα στα μάτια και όσο προχωρούσε το τραγούδι, ήμουν σίγουρη πως η ευτυχία τελικά θαρχόταν να με βρει και δεν θα ήμουν πια μόνη μου τη νύχτα «στην ανεμοδούρα, να τρέμω τον καιρό».

΄Ηρθε; Δεν ήρθε; Πέρασε αλλά δεν ακούμπησε; Εκείνο που μετράει σήμερα για μένα, είναι πως η αίσθηση αυτή, της ελευθερίας και η αγάπη μου για τα αντικείμενα που σημαίνουν κάτι, που αποτελούν κομμάτι της ύπαρξής μας, όπως αυτός ο συνοδοιπόρος μου, το κασσετόφωνο, αυτές οι χορδές πάλλονται ακόμα μέσα μου και με διατηρούν. Ελεύθερη και αισιόδοξη.

΄Οτι θα συναντηθούμε, πριν απ΄τη δύση του ήλιου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s