To έρημο ανοιχτήρι

10625139_10152723277699410_3047075019166523299_n

 

Τους περίμενε εκεί. Στο ράφι του ΙΚΕΑ. Αδημονούσε μια οικογένεια να το πάρει και να το γλυτώσει απ΄την πλήξη. Και λέει οικογένεια, γιατί δεν του αρκούσε να βγει από την απραξία. ΄Ηθελε να είναι χρήσιμο. Πολύ.Και λειτουργικό. Για πολλούς

΄Ηταν πράσινο, σε μοντέρνο σχήμα. ΄Εμοιαζε λίγο με κόκκαλο παπουτσιών, ήταν μακρόστενο με στρογγυλεμένες άκρες, απέξω με ανθεκτικό πράσινο φωτεινό, πλαστικό, και η βασική δομή από αλουμίνιο, στη μια μεριά ήταν η τρύπα και η δοντιά του ανοιχτηριού.΄Εμπαινε πάνω στα μπουκάλια και λίγο έτσι, με την κλίση που έπαιρνε, ένιωθε να χορεύει. Κι επειδή όταν το χρησιμοποιούσαν συνήθως στο σπίτι ακουγόταν μουσική, ταίριαζε κιόλας στην εικόνα.

΄Ηταν καλό, χαρούμενο και γεμάτο προσμονή. Προσευχόταν γερά,πολύ δυνατά, ειδικά τα βράδυα που έσβηναν τα φώτα. Παρακαλούσε με όλη τη δύναμη της ψυχής του και ο θεός των ανοιχτηριών τον άκουσε. Μόλις μετά από 256 μπλιπ των φώτων, ένα πρωί μαρτύρησε, δηλαδή ήταν μπροστά στο τελευταίο. Το διακοσιοστό πεντηκοστό έβδομο μπλιπ. ΄Ηταν η τελευταία του μέρα.

Κατά τις δώδεκα άκουσε τη φωνή της. Μιλούσε στον άντρα της.Δεν ήξερε ακόμη ποιον θα αντικαθιστούσε. ΄Όταν έμαθε την ιστορία ένιωσε ακόμα μεγαλύτερη τιμή. Το άγγιξε με το χέρι της και χαϊδεψε την επιφάνειά του για να αντιληφθεί αν της κάνει.

–        Να, κοίτα τι ωραίο που είναι ! Ναι, αυτό μπορεί να πάρει τη θέση του παιδιού που κατουράει !

–        ΄Αμα σ΄αρέσει πάρτο !

–        Εσένα δε σ΄αρέσει, τον ρώτησε;

–        Ναι, είναι πολύ ιδιαίτερο, είναι όμορφο, ας το πάρουμε.

Με μια γρήγορη κίνηση, το πήρε και βρέθηκε μεμιάς δίπλα σε κάτι όμορφα λιλά, πράσινα και εμπριμέ λιλά και πράσινα πιάτα. Γκλιν, έκανε σκοντάφτοντας πάνω σε ένα από αυτά, προσπαθώντας να βολευτεί στο καρότσι.

΄Υστερα, άφησε να του φύγει ένας βαθύς αναστεναγμός ανακούφισης, συνειδητοποιώντας ότι από το ράφι ως το καρότσι, απ΄τη λαχτάρα του είχε κρατήσει την αναπνοή του, τόσο, που όταν πήρε ανάσα θα ορκιζόταν ότι η αλουμινένια επιφάνεια θόλωσε απ΄το χνώτο του !

Κάθισε ακίνητο και ήσυχο, ανυπομονώντας να φτάσουν στο σπίτι. Και περιμένοντας αποκοιμήθηκε. Δεν άκουσε ούτε το μπλιπ όταν το χτύπαγε η ταμίας, δεν άκουσε το χράτσα χρούτσα στη σακούλα, δεν είδε ευτυχώς το πορτμπαγκάζ που σίγουρα θα του φαινόταν σκοτεινό και αφιλόξενο, απλά ξύπνησε την ώρα που έμπαιναν στο σπίτι.

Γκλιν γκλιν, πάλι ακούστηκε καθώς τακτοποιούσαν τα πιάτα στην πιατοθήκη. Η μητέρα το πήρε και πριν το βάλει στη θήκη των μαχαιροπήρουνωνμαζί με τα άλλα τιρμπουσόν και ανοιχτήρια κάθε λογής, φώναξε το γιο της από μέσα να του το δείξει, μαζί με τα άλλα ψώνια !

–        Α κουλ, μαμά, μετράει ! Ωραίο, πού τα βρίσκετε ;

–        Ε, ναι όντως ! Δεν είναι ωραίο; Τώρα θα ανοίγουμε άνετα τις μπύρες και τα αναψυκτικά. Το παιδί που κατουράει θα ξεκουραστεί.

Το Παιδί που Κατουράει ήταν ο επιφανής προγονός του. Και προκάτοχός του στα καθήκοντα. Με τη φράση αυτή εννοούσαν το παλιό ανοιχτήρι για μπύρες και αναψυκτικά της οικογένειας. Παλιό αλλά διάσημο, με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Γιατί πήρε αυτό το προσωνύμιο, από το διάσημο άγαλμα των Βρυξελλών, το Manneken Pis.Που ήταν ακριβώς αυτό.

Δηλαδή, ας τα πάρουμε απ΄την αρχή. Το ανοιχτήρι αυτό ήταν καλοφτιαγμένο. Αγορασμένο πριν 30 χρόνια σε ένα από τα ταξίδια του πατέρα της στις Βρυξέλλες. Και ήταν απλό σαν αντικείμενο με λειτουργικό ανοιχτήρι και στη λαβή, φτιαγμένη από σμάλτο, είχε σαν παράσταση επάνω με χαλκό αποτυπωμένο, το Manneken Pis. To διάσημο άγαλμα των Βρυξελλών, που κάποτε πήγαν σαν παιδιά μαζί με τον πατέρα να το επισκεφτούν.

Και επειδή είχε δύσκολο όνομα, το βάφτισαν το Παιδί που Κατουράει. Και πήρε τη θέση του και έγραψε ιστορία με την αξία του, ανοίγοντας τα μπουκάλια της οικογένειας με τα σιδερένια καπάκια, τα τσικάκια, επί 40 χρόνια και πλέον.

Αλλά είχε έρθει η ώρα να ξεκουραστεί. Και είχε έρθει εκείνο να πάρει αυτή τη ζηλευτή θέση και να γίνει ο διάδοχος. Η συνέχεια ήταν γνωστή.Και τι δεν είχε γιορτάσει !!!! 4 Champions League, 1 Μουντιάλ,  1 Γιούρο, 4 Ευρωμπάσκετ.

Κι αν πεις από ταινίες; Ουυυυυυουουουου ! 218 ταινίες, 6 κύκλους η σειρά με τους γιατρούς; 2 κύκλοι εκείνη η κωμωδία, τα μέτραγε σε εκδηλώσεις γιατί σε μπύρες ή αναψυκτικά ήταν ανυπολόγιστα τα νούμερα !

5 γενέθλια, 5 Χριστούγεννα, 12 γιορτές, 28 ελαφρά τσιμπούσια με μεζέ, και 10 βαρβάτα δείπνα εορταστικά, και κείνος πάντα εκεί, φρουρός ακοίμητος, τι να πρωτοθυμηθεί; Εκείνο το κασάκι με τις Αμστελ του Μουντιάλ,σάμπως ποιος το είχε εγκαινιάσει; ΄Ολο το καλοκαίρι έκανε τις διακοπούλες του στο τραπέζι του σαλονιού, μπροστά στην τηλεόραση. Ευάερο και ευήλιο πλέον, όχι πια στο συρτάρι πίσω από τα μαχαιροπήρουνα, στο σαλόνι, πρώτο και καλύτερο,πρωταγωνιστής των εξελίξεων !!!

Εκείνο κινούσε τα νήματα, σηματοδοτούσε τις βραδυές, έπαιρναν τα πιάτα με το φαγητό σερβιρισμένο και ζεστό και τις μπύρες και στρώνονταν στην τηλεόραση, όλη η οικογένεια ! Και οι νύχτες δεν είχαν τελειωμό.Να σας πει την αλήθεια, μερικές φορές το έπαιρνε ο ύπνος και με το ζόρι κρατιόταν μη του φύγει κανένα χασμουρητό και θολώσει το αλουμίνιο και το πάρουν χαμπάρι, ή πάνε να ανοίξουν καμιά μπύρα και γλιστράει το καπάκι απ΄τα χνώτα και ρεζιλευτεί !

Αλλά δεν τολμούσε, έτσι περήφανο που ήταν, να το έχουν παρέα τους όλη την ώρα, να παραπονεθεί για το περασμένο της ώρας. Τρία πράγματα ήταν μόνιμα πάνω στο τραπέζι : Τα τηλεκοντρόλ, το ποντίκι (μαύρα όλα) κι εκείνο,πράσινο σαν το χρώμα της ελπίδας και των φύλλων στα δέντρα ! Εκεί, προστάτης και στην υπηρεσία τους πάντα, να συνοδεύει όλες τις ευχάριστες στιγμές.

Γι΄αυτό και είχε μια στεναχώρια, καθώς τελείωνε το καλοκαίρι. Γι΄αυτό ένιωθε την καρδιά του έτοιμη να σπάσει όταν τους έβλεπε εκείνο το πρωί να τρέχουν πέρα δώθε μες στο σπίτι, να συμμαζεύουν, να μαζεύουν ρούχα, παπούτσια. Χαμός. Κι ύστερα;

Η πόρτα έκλεισε πίσω τους και το πήρε η νύχτα μόνο πάνω στο τραπέζι, στο άδειο σαλόνι. Και για δυο μέρες στεναχωρημένοι το ζευγάρι, δεν πάτησαν στο σαλόνι καν. Ούτε άνοιξε η τηλεόραση. Κοιτιόντουσαν και μ΄αυτή,κλειστή, μαύρη και απαρηγόρητη.

Νόμιζε ότι να, τελείωσαν όλα. Και θα έμενε εκεί, μόνο κι έρημο. ΄Ένα έρημο, μοναχικό ανοιχτήρι. Τέλος οι όμορφες βραδυές, τα γλέντια, οι μαραθώνιοι με τις τηλεοπτικές σειρές και τις ταινίες. Η ζωή του θα ήταν άδεια.Δυο μέρες στάθηκε εκεί βουρκωμένο και απογοητευμένο. Αλλά την τρίτη μέρα,αναθάρρησε.

Μπήκαν οι δυο τους στο σαλόνι, άνοιξαν τα φώτα και την τηλεόραση, έφεραν και τα πιάτα τους με ζεστό φαγητό σερβιρισμένο. Αλλά καμία κίνηση να πιάσουν το ανοιχτήρι, να ανοίξουν μια μπύρα ή κάτι άλλο.

΄Όμως εκείνο εκεί, κρατούσε την ανάσα του περιμένοντας και σχεδόν δεν πίστευε στα αυτιά του όταν άκουσε τον άντρα να λέει :

–        Το ανοιχτήρι, έμεινε μόνο κι έρημο ! ΄Ένα έρημο ανοιχτήρι.

΄Ηταν έτοιμο να βάλει τα κλάματα, όταν η γυναίκα άνοιξε το τάμπλετ της και θριαμβευτικά ανακοίνωσε :

–        Ναι, αλλά μένουν μόνο 93 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα !

Το ανοιχτήρι, άνοιξε χαρούμενο τα κλαμένα του βλέφαρα, και με καινούργιο κουράγιο άρχισε την αντίστροφη μέτρηση, με καινούργιο κέφι και σκοπό στη ζωή :

–        ΄Όχι, όχι ! 92 και σήμερα ! 91 και σήμερα….. 90 και σήμερα……

Και θα μετράει ακόμα ώσπου να φτάσει η μέρα.

10483252_10152723288904410_1861376158114864302_n

Το Παιδί που Κατουράει


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s