Νησί

΄Αρωμα από sense8. Εκεί την είδα. Τι ν΄αυτό, που κάνει το φως τόσο εκτυφλωτικό και τόσο απόκοσμο, το ροζ τόσο τριανταφυλλί, ακόμα κι όταν λείπουν τα τριαντάφυλλα; Ισλανδία, αυτή η γοητευτική άγνωστη. Θα πάω ποτέ ;

dimart

H Maroesjka Lavigne γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1989. Το καλοκαίρι του 2012 ολοκλήρωσε το Masters της στη φωτογραφία στο Πανεπιστήμιο του Γκεντ. Περισσότερα για τη δουλειά της και για τις εκθέσεις στις οποίες έχει συμμετάσχει μπορείτε να βρείτε εδώ.

H Maroesjka έκανε δύο ταξίδια στην Ισλανδία, χειμώνα και άνοιξη. Γύρισε όλο το νησί οδηγώντας, μόνη της, ως επί το πλείστον, αναζητώντας, όπως λέει η ίδια, «τις στιγμές κατά τις οποίες το φως, το χρώμα και το θέμα γίνονται ένα και δημιουργούν ένα στιγμιότυπο που ξεχωρίζει». Την ενδιέφερε να καταγράψει «το πώς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την καταλυτική παρουσία της φύσης και πώς η σχέση αυτή διατηρείται». Τη σειρά φωτογραφιών που τράβηξε στην Ισλανδία την ονόμασε —πολύ ταιριαστά— «Νησί».

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Ζήτω η παρακμιακή τέχνη!

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, να έχουμε διαφορετικές πτυχές, να ανοίξει η ματιά, να μάθουμε πράγματα που έχουμε ακούσει αλλά ακριβώς δεν ξέραμε και θέλαμε να μπούμε στην ουσία τους. Για φιλότεχνους και μη.

΄Οπως θα διαβάσετε, έχει και ελληνικό ενδιαφέρον.

dimart

Art et Liberté: η ιστορία του σουρεαλισμού στην Αίγυπτο

—της Aimee Dawson / The art newspaper | Μετάφραση για το dim/art: Γιώργος Τσακνιάς—

Η ομάδα των Αιγύπτιων σουρεαλιστών Art et Liberté επέλεξε τη Γκερνίκα του Πικάσο (1937) για να εικονογραφήσει το πρώτο της μανιφέστο, που δημοσιεύτηκε το 1938 με τίτλο: Vive l’art dégénéré (Ζήτω η παρακμιακή τέχνη). Αυτές τις μέρες, 79 χρόνια αργότερα, το μανιφέστο εκτίθεται στην Ισπανία, στο Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía της Μαδρίτης, στο πλαίσιο της έκθεσης: «Art et Liberté: Ρήξη, Πόλεμος και Σουρεαλισμός στην Αίγυπτο (1938-48)».

Οργανωμένη από τους ανεξάρτητους curators Till Fellrath and Sam Bardaouil, η έκθεση ανασυνθέτει για πρώτη φορά την ιστορία και το έργο μιας όχι ιδιαίτερα γνωστής ομάδας καλλιτεχνών, που εμπνεύστηκαν από τον Σουρεαλισμό. Το Art et Liberté εξέφρασε μια γενιά νέων καλλιτεχνών, διανοουμένων και ακτιβιστών σε μια εποχή μεγάλων πολιτικών και πολιτισμικών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.199 επιπλέον λέξεις

Γη και Ελευθερία….

Αυτό δεν είναι κείμενο.

Είναι μια συγκίνηση πρωινή που προήλθε από μια φωτογραφία. Μιας φίλης της Ιωάννας Τζουβαλοπούλου. Φίλη από τα γυμνασιακά χρόνια, μεγαλύτερη, όχι συμμαθήτρια στην ίδια τάξη, αλλά στο σχολείο. Είδωλό μου για τη ζωντάνια της και την πνευματικότητά της. Τη γνώρισα στη βιβλιοθήκη. ΄Ηταν σαν ζαρκάδι.  Φαινόταν ότι θα γίνει. Κι έγινε.

Δεν την είδα από τότε και τη συνάντησα στο φατσοβιβλίο. Κι αυτή η φωτογραφία……

img_2432

Statue of Liberty – Upper New York Bay

΄Ονειρο για μια καλύτερη ζωή. Πηχτή σκέψη σαν την πυκνή ακινησία του ποταμού Χάντσον. Στόχοι για επιτυχία και προκοπή στην καινούργια γη. Απογοήτευση για το αμερικάνικο όνειρο που κινδυνεύει να γίνει φασιστικός εφιάλτης. Περηφάνια για τα επιτεύγματα ενός λαού σε μια περίεργη, αφιλόξενη, διφορούμενη, ποικίλη γη. Πανέμορφη, τεράστια, ανεξερεύνητη, με αυτόχθονες κατοίκους που ζούσαν τη ζωή τους με σχεδόν Επικούρεια φιλοσοφία.

Μερικοί τόνοι τσάι πεταμένοι στη θάλασσα, χιλιάδες στρατιωτών σε έναν άδικο εμφύλιο, εκατομμύρια μνήμες ευχαριστίας σε τραπέζια με ροδοψημένες γαλοπούλες… ΄Ενας εξερευνητής και ένα άγαλμα.

Στέκει περήφανο δώρο της Γαλλίας. Που κι αυτή έχει χωθεί στον κύκλο της τρομοκρατίας και παλεύει να βρει τα πατήματά της. ΄Οπως κι η Αμερική. Η δωρήτρια και ευεργετηθείσα κοιτούν το ίδιο άγαλμα και έχουν το ίδιο δίλημμα. Της αλλαγής νοοτροπίας χωρίς την απώλεια ταυτότητας.

Η λέξη Ελευθερία ζητάει να επαναπροσδιορίσει το νόημα της τόσο στη Γηραιά ΄Ηπειρο όσο και στη Νέα Γη. Η λέξη Πατρίδα παίρνει καινούργιο νόημα και ο σεβασμός της διπλή αξία, τώρα που καπηλεύεται η ουσία της και μπερδεύεται στις εθνικιστικές υστερίες των υπονομευτών της Ιστορίας.

Και η Λίμπερτυ κρατάει το φανό ψηλά. Και χρειάζεται βοήθεια. ΄Οπως κι η Ευρωπαία δίδυμή της. Αλλά δε θα την πάρει απ΄τους πολιτικούς αυστηρά και μόνο. Από αρχαιοτάτων, την Ιστορία την γράφουν οι ΄Ηρωες. Που αναδεικνύονται απ΄τους λαούς.

Και κινητήριος δύναμη για την αναζήτηση και/ή τη διαφύλαξη της Ελευθερίας, η Αγάπη.

Γρηγορείτε.

Ευχαριστώ Joanne Tzouvalopoulos Beck.

Δύο ποιήματα της Ντόροθι Πάρκερ

dimart

  • Επιλογή – μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου

Μια αρκετά θλιβερή ιστορία

Ποτέ νομίζω δε θα ξέρω πόσο
Γιατί ’μαι έτσι, κι είμαι τόσο.
Γύρω μου, άλλα κορίτσια στ’ αρσενικά,
Βιασύνη εμπνέουν και βουητό από φωτιά,
Του γυαλιού τη διαφάνεια την καθαρή,
Του χόρτου τ’ απριλιάτικου τη γλυκιά μορφή,
Του γρανίτη το γέμισμα το δυνατό·
Αλλ’ εγώ – δεν ξέρω να το σχεδιάζω αυτό.
Τ’ αγόρια που στου Έρωτα τ’ αδιέξοδο είχαμε βρεθεί
Είχαν –θα λέγαμε– εκτός γάμου στραφεί.
Το τραγούδι μου ’κοψαν, ράγισαν την καρδιά,
Κι είπαν να φύγουν, έπρεπε, μακριά,
Εξηγώντας στα δάκρυά μου έτσι κατευναστικά,
Πρώτα οι καριέρες έρχονται και τα γονικά.
Μα ποτέ δε μ’ αρνήθηκε η εμπειρία
Σοφία, γνώση κι ηρεμία!
Παρότι ανόητη είναι όποια να πιάσει επιθυμεί
Το εικοστό πρώτο σαν ποινή – μια αδιάφορη ηδονή,
Να συνεχίσω πρέπει εγώ, ως το σχοινί μου τελειωθεί,
Που απ’ τη γέννησή μου να ελπίζω, μ’ είχαν καταραστεί.
Μια καρδιά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 503 επιπλέον λέξεις

Τα καλύτερα ποιήματα της ζωής της

Για την Κάλλια… Που είναι η αγαπημένη της…

dimart

Σύλβια Πλαθ (1932-1963)

—της Ελένης Κεχαγιόγλου—

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο books’ journal (τχ. 29, Μάρτιος 2013).

«Αυτά τα καινούργια μου ποιήματα έχουν κάτι κοινό. Γράφτηκαν στις τέσσερις το πρωί ‒ εκείνη την ασάλευτη, γαλάζια, σχεδόν αιώνια ώρα πριν από το λάλημα του κόκορα, πριν το κλάμα του μωρού, πριν την κουδουνιστή μουσική του γαλατά που τακτοποιεί τις μποτίλιες. Εάν έχουν κάτι ακόμη κοινό, ίσως είναι ότι γράφτηκαν για το αυτί, όχι για το μάτι: είναι ποιήματα που γράφτηκαν για να διαβάζονται δυνατά».

plath_ariel_vivlioΈτσι προλογίζει μερικά από τα ποιήματα της συλλογής της Άριελ και άλλα ποιήματα (γραμμένα από τα τέλη του 1961 έως τα μέσα Νοεμβρίου του 1962), που διαβάζει σε μια εκπομπή του BBC η Σύλβια Πλαθ, τον Δεκέμβριο του 1962, λίγο πριν από το βράδυ που άνοιξε το γκάζι της κουζίνας και έχωσε το κεφάλι της στο φούρνο, στις 11 Φεβρουαρίου 1963. 42 χρόνια αργότερα, και περίπου 20 χρόνια μετά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.566 επιπλέον λέξεις

Η κατάθεση του Μπρεχτ

dimart

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, στις 10 Φεβρουαρίου του 1898, γεννήθηκε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

—του Γιώργου Τσακνιά—

BRECHT

Το 1933, με την άνοδο των Ναζί στη Γερμανία, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ εγκατέλειψε τη χώρα. Κατέφυγε στην Πράγα, στη Ζυρίχη, στο Παρίσι, στη Στοκχόλμη, στο Ελσίνκι και, τελικά, το 1941, στις ΗΠΑ. Εκεί συνεργάστηκε με τους επίσης Hangmen_Also_Die_1943_posterαυτοεξόριστους Φριτς Λανγκ και Χανς Άισλερ στην ταινία Και οι δήμιοι πεθαίνουν! —το μοναδικό σενάριο του Μπρεχτ για το Χόλιγουντ—, μια ταινία που βασίζεται στην ιστορία της δολοφονίας του δεύτερου στην ιεραρχία των SS, Reinhard Heydrich.

Τον Σεπτέμβριο του 1947, ο Μπρεχτ (μαζί με καμιά σαρανταριά ακόμα καλλιτέχνες του Χόλιγουντ) κλήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών (House Un-American Activities Committee — HUAC) να δώσει εξηγήσεις διότι, λέει, είχε γράψει «ορισμένα αρκετά επαναστατικά ποιήματα, θεατρικά έργα και άλλα κείμενα». Έχει ενδιαφέρον ότι ο Μπρεχτ ήταν ύποπτος «για το σύνολο του έργου του», που λένε και στις βραβεύσεις, όχι για κάτι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Don’t go

Εμένα μ΄αρέσει ! Πολύ.

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #938
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Πόσο τους μισώ τους Yazoo, ρε φίλε.

Το άκουσα σήμερα, μετά από δεκαετίες. Παραμένει όσο φριχτό μου φαινόταν τότε, όταν βγήκε. Όχι, ψέματα: είναι ακόμα χειρότερο. Είναι εφιαλτικό. Είναι ο πάτος του βαρελιού των 80s.

Εντάξει, τότε (τω έτει 1982) είχα και τη σιγουριά των δεκατεσσάρων χρόνων: πολύ εύκολα χαρακτήριζα σκουπίδι οτιδήποτε δεν ήταν Grateful Dead ή Jefferson Airplane ή Jimi Hendrix η Allman Brothers. Γενικά, μετά τη δεκαετία του ’60, η μουσική είχε πεθάνει — άντε, από τα 70s μπορεί και να άκουγα χαριστικά τίποτα Clash ή Stranglers, αλλά με προσοχή πάντα, μην κολλήσουμε καμιά εϊτίλα κι έχουμε άλλα. Ήμαν τρομερά ροκ και ήθελα, όταν μεγαλώσω, να γίνω και καταραμένος.

Και ναι μεν μπορεί έκτοτε να αναθεώρησα μερικά πράγματα, γούστα πάντως δεν άλλαξα. Απλώς, τώρα υπάρχουν εϊτίλες που μπορώ να τις εκτιμήσω κριτικά, εξακολουθώντας να μην τις γουστάρω…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 288 επιπλέον λέξεις

Τσβετάν Τοντορόφ (1939-2017)

Μέχρι κεραίας. 100%. Απολύτως ακριβώς. Ευγνωμονώ όλους τους λογοτέχνες του κόσμου.

dimart

Πέθανε σε ηλικία 77 ετών ο φιλόσοφος Τσβετάν Τοντορόφ. Γεννήθηκε στη Σόφια το 1939 όπου σπούδασε φιλοσοφία, ενώ το 1963 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Όταν αναρωτιέμαι σήμερα γιατί αγαπώ τη λογοτεχνία, μου έρχεται αυθόρμητα η απάντηση: γιατί με βοηθάει να ζω. Δεν ζητώ πια από αυτή, όπως κατά την εφηβεία μου, να με γλιτώσει από τα τραύματα που θα μπορούσα να υποστώ κατά τις συναντήσεις μου με πρόσωπα. Αντί να με ανακουφίζει από τις βιωμένες εμπειρίες μου, με κάνει να ανακαλύπτω κόσμους συνεχόμενους με αυτές και μου επιτρέπει να τις κατανοήσω καλύτερα. Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος που βλέπει τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Πιο πυκνή, πιο εύγλωττη από την καθημερινή ζωή, αλλά όχι ριζικά διαφορετική, η λογοτεχνία διευρύνει τον κόσμο μας, μας παροτρύνει να φανταστούμε άλλους τρόπους για να τον προσλαμβάνουμε και να τον οργανώσουμε. Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αυτά που μας δίνουν οι άλλες ανθρώπινες υπάρξεις: πρώτα οι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.965 επιπλέον λέξεις

H χήρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ προσπαθεί να ξεσπαθώσει, αλλά δεν την αφήνουν….

Η ιστορία έχει ως εξής : Το κουκλάκι ο Ατόρνι Τζένεεραλ, Γενικός Εισαγγελέας, δηλαδή αν δεν απατώμαι Υπουργός Δικαιοσύνης στην…. κυβέρνηση (λέμε τώρα) Τράμπα, ήταν γνωστός για την αντιδημοκρατική καλπονοθευτική του δράση από την εποχή που ο Μάρτιν είχε ένα όνειρο. Και η χήρα του θέλησε να διαβάσει την επιστολή επί του θέματος που είχε γράψει ο ίδιος τότε.

 

Senator Elizabeth Warren was silenced on Tuesday night during the Senate debate over the nomination of Senator Jeff Sessions as Attorney General after she quoted a letter written by the late Coretta Scott King in which King spoke out against Sessions’ character, the Washington Post and other outlets reported. Senate majority leader Mitch McConnell said…

via This Is the Coretta Scott King Letter That Elizabeth Warren Was Prevented From Reading in the Senate — TIME

 

Φεύγεις, Αλκυόνη ;…

15085717_10154889862284410_2442779159059407102_n

 

Η Αλκυόνη ξεπροβόδισε το σούρουπο τα τελευταία παιδιά της. Είχαν όλα σταθεί στα πόδια τους, ολοκληρώσει την εκπαίδευση, πάρει φαγητό για το δρόμο και είχαν δοκιμάσει ότι λειτουργούν τα φτερά τους κανονικά πριν απογειωθούν.

Σκεφτόταν την κουβέντα της με την Ευρώπη πριν λίγες μέρες, όταν αυτά τα παιδιά δεν είχαν βγει ακόμα απ΄τ΄αυγό. Τα παιδιά είναι πουλιά, είχε πει…. Το ταξίδι άρχιζε δύσκολα, μιας και σήμερα ήταν η πρώτη βροχερή μέρα, αλλά έπρεπε να συνηθίσουν. Η νύχτα έγερνε στην Αθήνα, οι τουρίστες έβγαιναν βόλτα στην Πλάκα με τα κοντομάνικα παρά την ψιλή βροχή κι η Αλκυόνη μάζευε τα υπάρχοντά της και ετοιμαζόταν κι εκείνη γι΄αναχώρηση…

Είχε την ίδια νοσταλγία που την έπιανε πάντα όταν εγκατέλειπε ένα τόπο, ήξερε όμως ότι αυτό ήταν προσωρινό. Του χρόνου θα ήταν πάλι εδώ. ΄Ομως, απόψε στην Αθήνα πλανιόταν μια βουβή μελαγχολία, του ανεπίστρεπτου, της ανέμελης εφηβείας ίσως που έδειχνε να έχει πετάξει για πάντα κι αυτή, – ή μήπως όχι; Κάτι ανεξήγητο, όχι ανοιξιάτικο, υπαρξιακό, και μελωδικό και με την αίσθηση του πάντα να το συντροφεύει. Αλλά δεν ήξερε τι.

΄Εκανε κι εκείνη τις τελευταίες δοκιμές, έριξε το βλέμμα της προς τον Τρελό, στον Παρθενώνα, ύστερα πέρα προς την Ελευσίνα. Από δω, από το Αστεροσκοπείο, έβλεπε τα πάντα. Και την έβλεπαν τα αστέρια που αχνοφαίνονταν ήδη στον ανοιξιάτικο ουρανό.

Καθώς ζύγιαζε τα φτερά της σε πλήρη ανάπτυξη και πετούσε πάνω απ΄τη μουσκεμένη πόλη, της φάνηκε ότι άκουσε ένα σιγανό τραγούδι να ξεχύνεται απ΄τα ανύποπτα παράθυρα των πολυκατοικιών, ειδικά εκείνων της Κυψέλης, σαν ψαλμωδία έμοιαζε και σαν αποχαιρετισμός, αποχωρισμός όχι, όμως…… Πήγαινε κάπως έτσι :

» Φεύγουν τα καλύυυυυτερά μας χρόοοονια, σαν τα θερινά, τα σινεμάα…….»