Γλύκαπωλείον

 

Από τη φίλη Μαρία Κορκονέα στο φατσοβιβλίο…

…το πιο ωραίο που έχω διαβάσει τις τελευταίες μέρες…
Η κρίση δημιουργεί . Κι εγώ θα ανοίξω ένα μαγαζάκι. Θα είναι ένα ισόγειο διαμέρισμα, με ένα υπνοδωμάτιο και έναν μικρό κήπο. Και θα πουλάω γλύκα. Απέξω θα είναι μια ταμπέλα ξύλινη ζωγραφιστή που θα γράφει με καλλιγραφικά γλύκαπωλείον, έτσι με δυο τόνους, τι μας νοιάζει, και το όνομα θα το γράφεις εσύ με κιμωλία. Μπορεί να το λέμε Μια μέρα ή παππού Λευτέρη, μπορεί να το λέμε Φιλί ή Καραμέλα, μπορεί να το λέμε Δυο γελαστά σκίτσα ή Ένα χρώμα ή Σε θέλω πάλι. Όπως θες.
Θα σου προσφέρω βανίλια υποβρύχιο αν έχει λιακάδα, ή ένα ποτήρι ζεστό γλυκό κρασί με κανέλα και γαρύφαλλα, αν έχει κρύο. Και θα μυρίζει όλο το μαγαζάκι λεμονανθούς και αμυγδαλιά και τα αρωματικά μου βότανα, και θα σου βάζω κάτω από τη μύτη κλωνάρια θυμάρι, ατσιού και θα γελάμε, και θα σου έχω ψωμί στον φούρνο να στροβιλίζεται η μυρωδιά σ’ όλο το μαγαζάκι, και θα σου μαγειρεύω το πιο αγαπημένο σου φαγητό, και θα ποτίζουμε τα λουλούδια στην αυλή, κι αν ζεσταίνεσαι θα σε μπουγελώσω να ξέρεις και θα κυνηγιόμαστε ξυπόλητοι κι αν σε τσακώσω θα σε ρίξω κάτω και θα γαργαλάω, πρόσεχε, αλλιώς, αν δεν έχει ζέστη, αν έχει λίγο ζέστη μόνο, θα σου χώνω πασχαλίτσες στη χούφτα, και θα κοιτάμε τις πεταλούδες που θα βυζαίνουν με την τοσοδούλα προβοσκίδα τους τη γύρη και θα μυρίζουμε τα ρόδα όσο ανθούν, και θα σε γαργαλήσω με ένα πούπουλο όσο σκύβεις πάνω από τον βασιλικό, και θα σε παίρνω από το χέρι, και θα παίξουμε τυφλόμυγα και κρυφτό και τρίλιζα και πρόσωπο-ζώο-πράγμα, και θα σου κόβω το ψωμί και θα σου αλείφω μέλι,
και θα σου στήνω μια αιώρα να διαβάσεις, και θα είναι νύχτα, αν θες, ξαφνικά, θα τραβώ τις βαριές κουρτίνες και θα αναβοσβήνουν φωτάκια χριστουγεννιάτικα και στο ταβάνι θα έχω αστεράκια που φωσφορίζουν, κι ένα καρουζέλ που χωράει στη χούφτα σου με ξύλινα αλογάκια που γυρνάνε γύρω-γύρω, και θα ξεφυλλίζουμε τόμους ιλλουστρασιόν με πίνακες ζωγραφικής ή κόμικς, αν προτιμάς, και χρατς χρουτς βινύλια οι μουσικές που αγαπάς κι από το ταβάνι θα πέφτουν σεκάνς του Φρανκ Κάπρα και του Βιτόριο ντε Σίκα σαν χιονάκι σε κάρτ ποστάλ, κι ένα βρεφικό γέλιο θα κυλάει γάργαρο και θα εχω δρέψει τη μυρωδιά των μωρών, κάπως σαν τον Γκρενουίγ στο Άρωμα, αλλά καλός, και θα πλημμυρίσει τον χώρο, και δε θα μιλάμε καθόλου, πολλά είπαμε, θα συνθέτουν μια μελωδία το τικ-τακ του ρολογιού,
ο χρόνος το δώρο που μας δόθηκε, ο ήχος από τη βροχή στο τζάμι, η φύση το άλλο δώρο της φύσης που μας δόθηκε, το γουργουρητό μιας γάτας, το τιτίβισμα κάποιου πουλιού έξω στη νεραντζιά, οι άλλοι φίλοι που μας δόθηκαν, και να σου στρίβω τσιγάρο με μια κούπα αχνιστό καφέ και μια γάτα να γουργουρίζει, κι αγκαλιές άμα θες, και θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά, και θα σου βάζω έναν ποιητή να απαγγέλλει σε μια γλώσσα που δεν μιλάς γρι και θα καταλαβαίνεις κάθε λέξη, κάθε παύση, γιατί θα έχουμε επιστρέψει σε αυτό που είναι για τα καλά χαμένο.
Κι όταν θα φεύγεις, θα σηκωθώ στις μύτες και θα σε φιλήσω στο μέτωπο, και μόλις ανοίξεις το στόμα να πεις τι σου χρωστάω, τι σας οφείλω, πόσο κάνει, θα στο σφραγίσω με τον δείκτη και θα σου χαμογελάσω και δε θα πεις τίποτα παρά ίσως μου ανταποδώσεις το χαμόγελο και το βλέμμα. Και θα έχουμε κι οι δυο πληρωθεί. Για τα καλά…
Niemands Rose [Το γλύκαπωλείον]

 

 

 

 

 

Για την ημέρα της Μητέρας.

Θεώρησα τιμή μου να μοιραστώ αυτό το κείμενό της που έγραψε για τη μέρα της Γυναίκας.
Το όνομα της είναι Φωτεινή Λαζάρου και είναι ένας καλός άνθρωπος που δε σταματά ποτέ να εξελίσσεται. Και γι΄αυτό μια υπέροχη μάνα.

Την ώρα που απολάμβανα ένα από τα πολλά αγαθά της μητρότητας και της οικογενειακής ζωής γενικότερα (βλ.σιδέρωμα) και με αφορμή την ημέρα της μητέρας και δη της Ελληνίδας, αναρωτήθηκα:

1) Σε ποια ηλικία μπορείς να παίρνεις πλέον μόνη σου απόφαση για κάτι που σε αφορά; Μάλλον είμαι πολύ μικρή ακόμη γιατί στα 40 μου (Παναγία μου το γραψα) η μαμά μου εξακολουθεί να με συμβουλεύει και να μου λέει «δε ξέρεις εσύ» ενώ παράλληλα στις φίλες της καμαρώνει για το ότι ξέρω να κάνω πολλά πράγματα για την ηλικία μου!!!!!!

2) Στις πόσες αναπάντητες κλήσεις ξεκινάς να θεωρείσαι αγνοουμένη; ευτυχώς στις 3 προλαβαίνω και την παίρνω πίσω και γλιτώνω τις κλήσεις σε αστυνομία, νοσοκομεία κτλ.

3) Οι τύψεις είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ελληνίδας μάνας: όταν είσαι νέα μαμά αισθάνεσαι τύψεις μήπως δεν κάνεις αρκετά για την οικογένειά σου. Όταν μεγαλώνεις δημιουργείς εσύ τύψεις στους άλλους ότι δεν αναγνωρίζουν αυτά που έχεις κάνεις για αυτούς!

4) Ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία για να ΜΗΝ βάλεις ζακέτα και κρυώσεις; ακόμη αναρωτιέμαι.

5) Η φράση «εγώ σου τα λεγα ακόμη με κατατρέχει….κάνω μεγάλη προσπάθεια να μην την λέω στην κόρη μου….

6)Δε θα γίνεις μάνα θα δεις τι τραβήξεις…(γιατί πρέπει να έχει δίκιο σε όλα;

7) Πώς γίνεται να είσαι άρρωστη και από το άγχος της για σένα να «αρρωσταίνει» και αυτή;

8)Πόσο πιο πολύ μπορεί να σ αγαπήσει κάποιος, αγνά και ανιδιοτελώς;

9) Πόσο πιο περήφανη μπορώ να νιώσω για την πιο γλυκιά μαμά του κόσμου;

10) Και τέλος, εγώ άραγε θα τ ακούσω αυτά ποτέ από την κόρη μου; Προς το παρόν και λόγω εφηβείας της θυγατέρας μου(ξέρετε αυτή η χαριτωμένη εποχή που αποτελείτε το κόκκινο πανί) κάνουμε αμφότερες υπομονή και περιμένουμε τη θεία φώτιση της ενηλικίωσης (της κόρης, γιατί για μένα είναι αργά ), για να κάνω κ εγώ ότι μου κάνει η μάνα μου τώρα (χαχα).. ..

Μανουλίτσα μου σε ευχαριστώ για όλα όσα μου χεις χαρίσει. ΜΑΝΕΣ όλου του κόσμου Χρόνια μας πολλά!

Kάλεσμα, ένα ποίημα των Μ. Καρτελιά- Κ. Φαγαδάκη

΄Ενα ανοιξιάτικο μεσημέρι, σα δέσμη από τριαντάφυλλα, αφήσαμε την ψυχή μας ελεύθερη να γράψει μια μικρή ιστορία.

Για αυτά που μέλλονται, στην ΄Ανοιξη,  στην Αγάπη, στη Ζωή.

Και τώρα, θα την αφήσουμε σαν μικρό πουλί να πετάξει.

Να σας φτάσει, να διηγηθεί, ίσως και να σας αγγίξει.

Το επόμενο κλικ, της δημοσίευσης, μας έχει δώσει ήδη. Ευχαριστούμε.

Κωνσταντία – Μαρίνα

Αλεξάνδρεια

Με περίσκεψη, χωρίς αιδώ και με διακαή πόθο για το Κάιτ μπέι . Άμποτε.

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1010
Dj της ημέρας, ο Παναγιώτης Πούτος

They moved at a walking pace now in a narrow street, lined with clubs; orchestras spoke from below ground like the ghost of Hamlet’s father or that music under the paving stones in Alexandria when the god Hercules left Antony.

—Graham Greene, Our man in Havana—

Στο Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα ο Γκράχαμ Γκριν συγκρίνει τη μουσική που ακούγεται από τα κλαμπ με τη μουσική που ακουγόταν στην Αλεξάνδρεια όταν ο θεός εγκατέλειπε τον Αντώνιο. Η αναφορά του Ηρακλή, που κατονομάζεται ως προστάτης του Αντώνιου στο σαιξπηρικό δράμα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο να υποθέσουμε ότι ο συγγραφέας αναφέρεται στο καβαφικό ποίημα. Ο Σαίξπηρ στο Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Πράξη Δ΄, σκηνή γ’) αναφέρει το θεϊκό σημάδι της μουσικής που ακούγεται καθώς ο θεός Ηρακλής εγκαταλείπει τον Αντώνιο, τον Αύγουστο του 30 π.Χ., λίγο πριν την είσοδο του Οκταβιανού στην…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 392 επιπλέον λέξεις

Paypal

 

΄Ηθελε να της στείλει το φιλί του μέσω Paypal, αν μπορούσε.

Μα, ακόμα κι αν είχε το αμύθητο ποσό που χρειαζόταν για κάτι τέτοιο,

Δεν του είχε στείλει τους κωδικούς που ξεκλειδώνουν τη γεύση του.

Κι έτσι, έκανε κάτι πιο απλό :

Τύλιξε ένα λουλούδι σ΄ένα τραγούδι και της  τόστειλε.

Με spotify.

 

Μαϊου 1η.

 

© M. Καρτελιά 2017

 

 

 

 

 

Ο καιρός μέσα μας

Τρομερή. Απολαύστε τη μαγεία.

 

 

 

dimart

Η φωτογράφος Maya Beano γεννήθηκε το 1991 στο Αμμάν της Ιορδανίας και ζει στην Αγγλία, μεταξύ Καίμπριτζ και Λονδίνου. Επιλέγει να φωτογραφίζει με έγχρωμο φιλμ. «Η πρώτη κάμερα που είχα ήταν μια Kodak από την Disneyland, που μου είχε δώσει η μαμά μου», λέει. «Πρόσφατα βρήκα μια από τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα: τον μικρό μου αδερφό στο αλογάκι του, ήμουν τότε τεσσάρων». Έκτοτε, η Maya πέρασε στην ψηφιακή και, μετά τα είκοσι, επέστρεψε στο φιλμ. Για την επιλογή αυτή λέει: «Έχω δει πολύ ωραίες φωτογραφίες τραβηγμένες και με τα δύο μέσα, με φιλμ ή ψηφιακές. Εμένα το φιλμ μού αρέσει επειδή είναι απτό, υλικό».

Στις φωτογραφίες της καταγράφεται η αλληλεπίδραση του ανθρώπινου συναισθήματος και των αλλαγών του καιρού: «Στην ύστερη εφηβεία μου, η διάθεσή μου ήταν απολύτως συναρτημένη με τον καιρό. Αισθανόμουν χάλια όταν είχε συννεφιά και μουντάδα και ανέβαινα αμέσως μόλις έβγαινε ο ήλιος. Αυτή η φάση πέρασε και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 32 επιπλέον λέξεις

Σεργκέι Προκόφιεφ, 1891-1953

dimart

—του Αλέξανδρου Χαρκιολάκη—

Η μέρα που γεννήθηκε ο Προκόφιεφ δεν συνέπεσε με κάποιο άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός (το οποίο να γνωρίζω εγώ τουλάχιστον). Όμως η μέρα που πέθανε συνέπεσε με τη μέρα που άφησε τα εγκόσμια και ο Στάλιν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο θάνατος του συνθέτη να περάσει σε δεύτερη μοίρα, η κηδεία του να αργήσει κατά τρεις μέρες (τα πλήθη που συνέρρεαν για το τριήμερο πένθος για το θάνατο του Στάλιν δεν άφηναν το φέρετρο να βγει από το σπίτι) και η είδηση του θανάτου του να δημοσιευτεί σε μια γραμμή στη σελίδα 116 του επίσημου κρατικού περιοδικού για τη μουσική Σοβιέτσκαγια Μούζικα κι ενώ οι προηγούμενες 115 σελίδες ήταν αφιερωμένες στον Στάλιν.

prokofev1Ο Προκόφιεφ ήταν παιδί-θαύμα που μάθαινε γρήγορα με αποτέλεσμα να συνθέσει το πρώτο μικρό του έργο στην ηλικία των πέντε. Το μουσικό του ταλέντο ήταν αδιαμφισβήτητο όμως εκτός από αυτό ο συνθέτης έδειξε να έχει μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 415 επιπλέον λέξεις

Ο δημιουργός του ιδάλγο από τη Μάντσα.

IMG_2727.JPG

Της Δώρας Μακρή

 

Ενάμισυ αιώνα χρειάστηκαν οι δικοί σου Δον Μιγκέλ μου για να κατανοήσουν το έργο σου. Τόγραψες στη φυλακή της Σεβίλλης ‘κει που «θήτευσες» γιατί ενας τραπεζίτης της εποχής σου καταχράστηκε δημόσιο χρήμα και την πλήρωσες εσύ ως απλός φοροεισπράκτορας γεωργικής παραγωγής. Και σε περιγελούσαν οι σύγχρονοί σου αφού σε όλα ήσουν αποτυχημένος.

Και φτωχός και κουλοχέρης αφού σχεδόν έχασες το ένα σου χέρι στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Αυτοεξόριστος δραπέτης δέκα χρόνια από τη χώρα σου γιατί άνευ λόγου και αιτίας προκάλεσες μια μονομαχία, που η ποινή ηταν φυλάκιση. Μια δεκαετία ως στρατιώτης μέχρι και στα χέρια των Αλγερινών έπεσες και σκλάβος έγινες . Κι όταν επέστρεψες χάρη στα λύτρα που πλήρωσε η οικογένειά σου βρήκες τις αδελφές σου και την κόρη σου την ίδια, να προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους σε διάφορους κυρίους.

Δεν μιμήθηκες και δεν αντέγραψες ποτέ κανέναν. Αποτυχημένος ως ποιητής αποτυχημένος κι ως θεατρικός συγγραφέας. Βλέπεις Δον Μιγκέλ μου, βγήκε κι αυτός ο Λόπε ντε Βέγκα, ο σύγχρονός σου, που μόνο κοροϊδευε τα έργα σου κι ήταν άφταστος στα θεατρικά του. Για τα σκουπίδια ήταν ο Δον Κιχώτης σου σύμφωνα με τον Λόπε. Αλλά και για όλους τους άλλους! Βλέπεις ο ιδάλγο σου είναι το ίδιο αποτυχημένος με σένα , να κυνηγάει χίμαιρες. Κοινώς για δέσιμο!

Δον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, που γεννήθηκες στις 29 Σεπτεμβρίου του 1547 στο Αλκαλά ντε Ενάρες, κοντά στη Μαδρίτη και μας άφησες χρόνους στις 22 Απριλίου του 1616 σ ευχαριστούμε για τον Δον Κιχώτη σου!
Σαν σήμερα πριν 401 χρόνια μας εγκατέλειψες όμως πίστεψέ με , το βιβλίο σου, μετά τη Βίβλο, είναι το πλέον πολυδιαβασμένο όλων των εποχών.

Ο Ιδάλγο σου από τη Μάντσα, μας παρηγορεί, μας συντροφεύει μέχρι και σήμερα κυνηγώντας πάντα γίγαντες-ανεμόμυλους…

 

O λαθρεπιβάτης δίσκος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είχε θελήσει να γράψει κάτι. ΄Ισως καλά θα ήταν να διηγηθεί εκείνες τις ιστορίες που συνέβαιναν σπίτι, κάποια σκοτεινά βράδυα… Τις χαμηλόφωνες συζητήσεις, τα συγκοπτόμενα τηλεφωνήματα. Αλλά ήταν συγκεχυμένα, θολά, σαν όνειρο.

Μνήμες απ΄τη μέρα δεν είχε, ήταν πολύ μικρή… ΄Ομως, θυμόταν αμυδρά κάτι βιαστικά περάσματα από το φαρμακείο, αργότερα μέσα σ΄αυτά τα εφτά χρόνια. Κάτι μυστικές σακούλες με φάρμακα που τα έστελνε νύχτα, κάποιοι έρχονταν να τα πάρουν, κάποιος κάπου είχε ανάγκη, έπρεπε να φτάσουν κοντά του τα φάρμακα χωρίς να μαθευτεί.

Με τα μάτια της το είδε να γίνεται μόνο τη μέρα του Πολυτεχνείου…. Με κατεβασμένα τα ρολά, βιαστικά, κάποιος ήρθε, πήρε, έγινε μπουχός…

Αλλά πολύ καλά θυμάται το δίσκο του Θεοδωράκη. Πρέπει να ήταν ηχογράφηση στο εξωτερικό του ΄Αξιον Εστί. Κάποιος έφερε την «πλάκα» στην Ελλάδα, από το Παρίσι, αυτό το θυμάται καλά, μέσα σε βαλίτσα, ανάμεσα στα μάλλινα. Με καρμπόν τυλιγμένη. Το θυμάται καθαρά. Ο δίσκος υπάρχει ακόμα. Κόκκινο κέντρο είχε. Και άσπρο εσώφυλλο. Εξώφυλλο δεν υπήρχε. Σάμπως χωρίς διαβατήριο… Τον έβαλαν να παίξει κάποιο βράδυ, σχεδόν με μηδενικό ήχο στο ποτενσιόμετρο… ΄Υστερα τον έκρυψαν στη βιβλιοθήκη με άσχετο εξώφυλλο απέξω.

Για κείνη αυτή ήταν η Χούντα. ΄Ενας δίσκος λαθρεπιβάτης που δεν είχε το δημοκρατικό δικαίωμα να μπει στη χώρα ελεύθερα. Η σκλαβιά της Τέχνης. Που όμως, βρίσκει τρόπο να διαπεράσει και τα πιο σκληρά τείχη και τα πιο εκδικητικά συρματοπλέγματα…. Και να υψώσει τη φωνή της για να υπερασπιστεί τον ΄Ανθρωπο. ΄Οπου Γης.

΄Υστερα θυμήθηκε κάτι άλλο. Τις τοιχογραφίες στην εκκλησία Αγία Κιουρά, στο Παρθένι της Λέρου. Οι τοιχογραφίες είχαν γίνει από πολιτικούς κρατούμενους. Δεν ήταν βυζαντινής τεχνοτροπίας. Αλλά ήταν χουντικού μαρτυρίου. Στα πρόσωπα των αγίων ήταν αποτυπωμένη η βάσανος, η πίκρα και το δάκρυ των εξορίστων και ο πόνος που έκρυβαν, η θλίψη και το σοκ του εγκλεισμού. Αυτά αποτύπωσαν.

Στην εκκλησία μέσα ο χρόνος είχε σταματήσει στο 1969. Απ΄έξω ήταν παρούσα η νέα χιλιετηρίδα που κουβαλούσε στην πλάτη τις αμαρτίες της παλιάς.  2007, ή κάτι τέτοιο.

Αυτά να θυμόμαστε.

Σήμερα που ο εγκλεισμός και η χούντα, και η εξορία και η ανελευθερία έχουν άλλο πρόσωπο. Κρυφό, και γι΄αυτό πιο επικίνδυνο.

#paris_shooting

 

«Ο επιζών της γκιλοτίνας ή Η ανάπηρη ελπίδα»

Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα Γιώργου Γλυκοφρύδη, που ζει και εργάζεται στη Γαλλία, στο thepressproject.gr,  με αφορμή τις Γαλλικές Εκλογές, στην ενότητα που υποτιτλίζεται «Οι εκλογές στη Γαλλία αν δεν είσαι Γάλλος».

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Γαλλία από το 2012. Λίγο πριν τις εκλογές, μας μιλάει για την «αόρατη κρίση» στη Γαλλία, την προεκλογική περίοδο που δε θυμίζει σε τίποτα την «ελληνική σφαγή», την ακροδεξιά που …….. (ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης στον παρακάτω σύνδεσμο) :

«Ο επιζών της γκιλοτίνας ή Η ανάπηρη ελπίδα»