Αντίο Cassini.

Τι είναι αυτό που σε κάνει να δεθείς μ΄ένα διαστημόπλοιο; Να θαυμάσεις το έργο του; Την πορεία του;

Μα οι άνθρωποί του. Αυτοί που το δημιούργησαν, το πέταξαν, το φρόντισαν, το έκαναν γνωστό, αυτοί που μίλησαν γι΄αυτό κι είπαν την ιστορία του. Αυτοί που ήταν εκεί στην πρώτη εκτόξευση και παρόντες τη στιγμή του θανάτου του.

Το Cassini το γνώρισα σε μια διάλεξη στην Αθήνα. Καμιά φορά εκεί που δεν το περιμένεις σου διδάσκονται τα πιο σημαντικά. ΄Οπως το να αφήνεις το αποτύπωμά σου στον κόσμο. Δεν είναι ματαιοδοξία όταν το σημάδι σου είναι δεμένο με προσφορά. Με κάτι που κληρονομείς για να χαίρονται όταν εσύ δεν υπάρχεις πια. Ως φυσική παρουσία.

Διαστημόπλοιο ή άνθρωπος. Δε διαφέρει. Βάζω στοίχημα πως ακόμα κι ο Siri το καταλαβαίνει αυτό.

Goodbye Cassini. It’s been a pleasure knowing you.

 

Advertisements

Αλιεύσεις βιβλίων.

Ξεχωρίσαμε απ΄το σχετικό αφιέρωμα στο 40ο τεύχος του fractal.gr. 

Viet Thanh Nguen «Ο συνοδοιπόρος»,

Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Utopia, σελ. 400

Ένα βαθύ, συγκλονιστικό ντεμπούτο είναι το βιβλίο ‘’Ο Συνοδοιπόρος’’ του Viet Thanh Nguen, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου σε σύγκρουση , κάποιος του οποίου οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι σε διαμάχη με τις ατομικές του πεποιθήσεις. Σε διάλογο αλλά και  διαμετρικά αντίθετο με τις αφηγήσεις του πολέμου του Βιετνάμ που προηγήθηκαν αυτού, το μυθιστόρημα αυτό προσφέρει μια σημαντική και νέα προοπτική για τον πόλεμο: αυτή του διχασμένου φιλο-κομμουνιστή.

‘’Ο Συνοδοιπόρος’’ έχει κερδίσει το βραβείο Pulitzer 2016 για τη λογοτεχνία, καθώς επίσης και άλλα πέντε βραβεία, είναι ένα σπουδαίο και ρηξικέλευθο έργο. Έχοντας το ρυθμό και το σασπένς ενός θρίλερ και μία γλώσσα εφάμιλλη του Graham Green και του Saul Bellow, είναι ένα ‘’έπος’’  για τον έρωτα και την προδοσία. Ο αφηγητής -ένας διπλός πράκτορας – είναι ένας άνθρωπος διχασμένος, βολοδέρνει ανάμεσα σε δύο εαυτούς. Ο  Γαλλοβιετναμέζος λοχαγός που φτάνει στην Αμερική μετά την πτώση του Βιετνάμ (Σαιγκόν 1975) και χτίζει μια νέα ζωή και παράλληλα αναφέρει μυστικά στους κομμουνιστές ανωτέρους του πίσω στην πατρίδα.

‘’Ο Συνοδοιπόρος’’ είναι μια βαθιά και σκληρή Ιστορία που διερευνά την ταυτότητα και – τελικά – την ύπαρξη , ένα σπουδαίο βιβλίο κατασκοπείας και μια σπαρακτική ιστορία έρωτα και φιλίας.

Στα υπόψιν στις επόμενες αναγνώσεις μας.

 

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το σχετικό αφιέρωμα.

{Τον Γιώργο-΄Ικαρο Μπαμπασάκη τον «γνωρίσαμ» αρχικά στην αξιολογότατη εκπομπή του, το Καντράν @Ραδιόφωνο 24/7, Σαββατοκύριακα 12-2 και μετά mixcloud, όπως όλες οι αγαπημένες μας εκπομπές}.

Ο δεκάχρονος Σεφέρης βλέπει στο σινεμά της Σμύρνης τους «Άθλιους»

Με αφορμή συζήτηση προ ημερών, ένα σχόλιο και η αναφορά στο ημερολόγιο του Σεφέρη στον κινηματογράφο, στη Σμύρνη.
Αυτά είναι τα πραγματικά cahier. Αυτά.

dimart

—του Γιώργου Ζεβελάκη—

Η επέτειος του θανάτου του Σεφέρη (20/9/1971) μάς παρακινεί να κάνουμε αναδρομές στη ζωή και το έργο του. Για να αποφύγουμε τις επαναλήψεις, επιλέξαμε μια ημερολογιακή του εγγραφή που δεν προσέχτηκε. Δείχνει την πρώιμη σχέση του ποιητή με τον κινηματογράφο και έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον μια και αναφέρεται στα πρώτα βήματα της έβδομης τέχνης στον κόσμο. Επιπροσθέτως, σ’ αυτήν εμφανίζεται και «ένας κοντός ναύτης, κουρδισμένος και αεικίνητος», που φέρνει κάπως  προς τον φίλο του, τον «Μαραμπού».

Ο Σεφέρης στις «Μέρες Γ’» αφηγείται το όνειρο που είδε στις 26 Νοέμβρη 1937: «Καθισμένος με μια παρέα σε κάποια ταράτσα της Αθήνας. Έπρεπε να ήταν καφενείο. Θυμούμαι το στρογγυλό σιδερένιο τραπεζάκι. Καλοκαιρινό βράδυ, πληχτικό. Έπειτα κατεβήκαμε και περάσαμε μπροστά σ’ ένα περιβόλι (έμοιαζε με το περιβόλι των Tuileries, του Manet, αν δε γελιέμαι), όπου διασκέδαζαν Εγγλέζοι ναύτες με πόρνες. Στο πέρασμά μας, είδα ένα κοντό ναύτη με μια ελεεινά φτιασιδωμένη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 263 επιπλέον λέξεις

Ιστορίες… (του Ilan ).

Μια ιστορία του  Ilan :

Πρώτη μέρα στο Big Apple, στο πρώτο yellowcab, ακούγοντας calypso, με κατεύθυνση το Μπρούκλιν.

Στο πρώτο φανάρι, το δρόμο μας κλείνει μια παλιά Mustang με το φτερό τρακαρισμένο, το αριστερό φλας αναμμένο και τη μουσική, ένα rap πολλά βαρύ, στη διαπασών. Ο ταξιτζής μου, ένας μικρόσωμος μεσόκοπος Αϊτινός ονόματι Σόκρατες, με σκούφο και ράστα μαλλί, κορνάρει.
Ένα »Fuck You!» ακούγεται βροντώδες από το κουρσάρικο μπροστά μας. »Fuck you too!» ψελλίζει με τη στριγκή φωνή του ο δικός μου. Και τότε, η πόρτα της μάστανγκ ανοίγει και μια αφροαμερικάνικη ντουλάπα κινείται απειλητικά προς τα μας, μοστράροντας «κατά λάθος» το σιδερικό στο ζωνάρι. Ακουμπάει βαριά στην πόρτα του ταξιτζή και φανερά εκνευρισμένος τον ρωτάει:

– What did you say to me?

– I said »Fuck You», ακούγεται ξέψυχη η φωνή του Αϊτινού.

– Και γιατί το’πες αυτό;

– Γιατί ήσουν σε λάθος λωρίδα! 

Και τότε, σαν να λειτούργησε ένα υποσυνείδητο ρεφλέξ νομιμότητας μέσα του, ο πιστολέρο απαντάει: »OK, but never say that again to me!». Και αποχωρεί πολλά βαρύς.

Η καρδιά μου ακόμα πάει να σπάσει όταν δυό-τρία σταυροδρόμια πιο κάτω κοιτάω τον ταξιτζή στο καθρεφτάκι και τον ρωτάω: » Hey man, how come you weren’t afraid?». Με κοιτάει με ύφος μυστήριο, με ρωτάει από που είμαι, μου λέει – με… διαβεβαιώνει ότι Έλληνες και Αϊτινοί έχουμε τους ίδιους θεούς, και βγάζει σιωπηλός από το ένα τσεπάκι του πράσινου κοτλέ πουκάμισου του ένα μικρό πουγκί. Μου το δείχνει και, τελετουργικά, βγάζει από το άλλο του τσεπάκι ένα ταλαιπωρημένο και χιλιοδιπλωμένο χαρτί με μια πεντάλφα στην κορφή και πιο κάτω, μια ακατάληπτη voodoo προσευχή.

»Το βλέπεις αυτό; Ο Πρόεδρός μας το έχει πάντα επάνω του. Τον έχουν πυροβολήσει 14 φορές, και πάντα κάποιος άλλος έχει σκοτωθεί!».  Τρέμω ακόμα. Βρίσκω στιγμιαία την ψυχραιμία μου και του ψιθυρίζω: »You know, I could be somebody else».

Ήταν νομίζω η μοναδική φορά που τον είδα να χαμογελάει. Είχαμε φτάσει στον  προορισμό μας.

υγ : Ένα μήνα μετά, στην Αθήνα πια, διάβασα στην εφημερίδα πως ο πρόεδρος της Αϊτής είχε δολοφονηθεί…

 

  • Από τον προσωπικό του λογαριασμό στο φμπ. Ilan Solomon, 12-2 καθημερινές νύχτες @Ραδιόφωνο 24/7.

 

(Σ.Σ.: Κοιμόμαστε 2, ξυπνάμε 8 για τον Κώστας, τι έχουμε πάθει).

 

ΤΩΡΑ – Χάρολντ Νορς

Χάρολντ Νόρς
Γεννήθηκε το 1916 στη Νέα Υόρκη. ΄Αφησε από νωρίς τις ΗΠΑ κι έζησε αρκετά χρόνια σαν περιπλανώμενος στην Ευρώπη. ΄Εζησε τα περισσότερα του χρόνια ιδιωτεύοντας. Μόλις την τελευταία δεκαετία κέρδισε την πρέπουσα αναγνώριση. Εκτός από ποίηση έχει γράψει ένα σύνολο πεζών πειραματικών κειμένων.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

(Aνθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα, Γιάννης Λειβαδάς, Εκδόσεις Ηριδανός).

Καρπούζι μου γλυκό….

IMG_3071Μα γιατί; Γιατί τα κάνεις αυτά, μου λες;  Πώς έσκασες; Γιατί; Πότε έγινε αυτή η μαχαιριά στην καρδιά σου; ΄Οταν σε πήρα απ΄τη λαϊκή ήσουν εντάξει…  Νόστιμο, ώριμο, στρογγυλό, θελκτικό σαν το στερνό καλοκαίρι, 17 καλοκαίρια μετά το γύρισμα να τελειώνουν στη σάρκα σου….

Να έχω να δροσιστώ και να ελπίσω. Να σε καταβροχθίσω με κόκκινο πάθος, όπως όταν ήμαστε παιδιά, που κόβαμε το καρπούζι στη μέση και το σκάβαμε με το κουτάλι. Η αθωότητα ήταν στρογγυλή και δε μετρούσε πληγές.

Μα εσύ… ΄Ολα τα όνειρά μου, τα γκρέμισες…. Λεηλάτησες την προσδοκία. Καρπουζάκι μου, με το που σ΄ακούμπησα στο ξύλο της κουζίνας, έβγαλες ένα ξέπνοο : κραακ… ΄Ισα που ακούστηκες…. ΄Ετσι αδιόρατα, να μην ενοχλήσεις. Αλλά η ζημιά είχε γίνει. Σα με μαχαίρι, αλλά χωρίς. Πθέρα για πέρα στο στήθος σου άνοιξες χάσμα και φάνηκε η κόκκινη σου η καρδιά. Αθεράπευτη, ζωντανή και κομμένη στα δυο.

Ως πότε ; Ως όποτε. Εσαεί. Μυαλό κουκούτσι.

 

 

 

 

Το ποίημα της εβδομάδας 13/9

dimart

Άνθρωπος στα μαύρα

Σύλβια Πλαθ
Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός

Εκεί που οι τρεις πορφυροί
Κυματοθραύστες δέχονται το σκούντημα
Και το ρούφηγμα της γκρίζας θάλασσας

Στ’ αριστερά, και το κύμα
Ξεσφίγγει τη γροθιά του πάνω στο γκριζοκάστανο
Αγκιστρωτό ακρωτήρι της

Φυλακής του Ντιρ Άιλαντ
Με τα συγυρισμένα του χοιροστάσια,
Τα ορνιθοτροφεία και το πράσινο για τα ζώα

Στα δεξιά, κι ο μαρτιάτικος πάγος
Στιλβώνει τις πέτρινες λακκούβες ακόμη,
Υψώνονται οι γκρεμοί της αμμουδιάς στου ταμπάκου το χρώμα

Πάνω από μια πέτρα μεγάλη και μυτερή
Γυμνωμένη από κάθε ρεύμα που ξεσπά,
Κι εσύ, διασχίζοντας κείνες τις άσπρες

Πέτρες, τις δρασκέλισες με το νεκρό
Μαύρο παλτό σου, τα μαύρα παπούτσια, και τα
Μαύρα μαλλιά σου ως εκεί που στάθηκες,

Στεριωμένος στρόβιλος στη μακρινή
Άκρη, καθηλώνοντας πέτρες, αέρα,
Όλα αυτά, μαζί.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ

dimart

—της Κυριακής Κατσάκη—

29852c888f4c6a19df7d83111048f220O Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa, 24 Νοεμβρίου 1864 – 9 Σεπτεμβρίου 1901) γεννήθηκε στο Αμπλί, προάστιο του Παρισιού, γιος του Κόμη Αλφόνσου και της Κόμισσας Αντέλ ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Adèle de Toulouse-Lautrec), γόνος ιστορικής και αριστοκρατικής οικογένειας, η οποία ωστόσο την περίοδο της γέννησης του είχε ήδη χάσει μέρος του παλαιότερου κύρους της. Οι γονείς του συνδέονταν μεταξύ τους με συγγένεια πρώτου βαθμού, πρακτική που ήταν ευρύτερα διαδεδομένη εκείνη την εποχή προκειμένου να διατηρηθεί η περιουσία της οικογένειας μεταξύ των μελών της.

Το γεγονός αυτό ωστόσο οδηγούσε σε γενετικές ανωμαλίες, όπως και στην περίπτωση του Λωτρέκ, του οποίου τα πόδια σταμάτησαν να αναπτύσσονται φυσιολογικά, μετά από ρήξεις που υπέστη στο αριστερό και δεξί του πόδι, σε ηλικία 12 και 14 ετών αντίστοιχα. Το ύψος του Λωτρέκ έφθανε μόλις το 1,5 μέτρο ενώ σε αντίθεση με τα πόδια του, το υπόλοιπο σώμα του είχε φυσιολογική…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.306 επιπλέον λέξεις

Η αυτοκτονία του Κασίνι, του Διονύσιου Σιμόπουλου.

 

21105625_1724173337617635_3178593683716989762_n

Ο Δάσκαλός μας, Διονύσιος Σιμόπουλος, περιγράφει εμπεριστατωμένα και απλά όσα χρειάζεται να ξέρουμε για τις 15 Σεπτεμβρίου.

Η αυτοκτονία του Κασίνι.

 

 

 

Δείτε παρακάτω το σχετικό δραματοποιημένο βίντεο  εδώ  :